کتابخانه، موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی


صفحه اصلی » مشروح مذاکرات » مشروح مذاکرات مجلس ملی » دوره دوازدهم مجلس ملی

0.0 (0)
مشروح مذاکرات مجلس ملى، دوره‏12
[1396/05/11]

جلسه: 94 صورت مشروح مجلس روز یکشنبه 21 اردیبهشت ماه 1320  

فهرست مطالب:

1- تصویب صورت مجلس

2- تقدیم لایحه اصلاح قانون توسعه معابر از طرف آقای وزیر کشور

3- شور اول لایحه بیماری‌های آمیزشی و واگیری تا ماده پنجم

4- تصویب مرخصی آقایان دکتر ملک‌زاده و ثقة‌الاسلامی

5- موقع و دستور جلسه بعد - ختم جلسه

مشروح مذاکرات مجلس ملى، دوره‏12

جلسه: 94

صورت مشروح مجلس روز یکشنبه 21 اردیبهشت ماه 1320

فهرست مطالب:

1- تصویب صورت مجلس

2- تقدیم لایحه اصلاح قانون توسعه معابر از طرف آقای وزیر کشور

3- شور اول لایحه بیماری‌های آمیزشی و واگیری تا ماده پنجم

4- تصویب مرخصی آقایان دکتر ملک‌زاده و ثقة‌الاسلامی

5- موقع و دستور جلسه بعد - ختم جلسه

مجلس یک ساعت پیش از ظهر به ر‌یاست آقاى اسفندیارى تشکیل گردید

صورت مجلس روز یکشنبه 14 اردیبهشت ماه آقاى (طوسى) منشى خواندند. اسامی غایبین جلسه گذشته که ضمن صورت مجلس خوانده شده :

غایبین بااجازه - آقایان : شجاع - خواجه نوری - اصفهانی - فاطمی - دادور - دکتر سنگ - نواب یزدی - اورنگ - مستشار - عطاءالله پالیزی - مؤید ثابتی .

غایبین بی­اجازه - آقایان : دکتر ملک­زاده - شیرازی - تهران­چی - سلطانی - کیوان - تولیت .

دیر آمدگان بی­اجازه - آقایان : نقابت - موقر .

[1- تصویب صورت مجلس‏]

رئیس- در صورت مجلس نظرى نیست؟ (گفته شد- خیر) صورت مجلس تصویب شد.

[2- تقدیم لایحه قانون توسعه معابر از طرف آقاى وزیر دادگسترى‏]

رئیس- آقاى وزیر کشور

وزیر کشور (آقای سهیلی)- چون قانون توسعه معابر مصوبه آبان 1312 محتاج به اصلاحاتى بود و لازم بود مواد آن مطابق احتیاجات امروزه تدوین شود لهذا طرح جدیدى که تهیه شده تقدیم و تقاضاى تصویب آن می‌شود.

رئیس- به کمیسیون رجوع می‌شود.

[3- شور اول لایحه بیمارى آمیزشى و واگیرى تا ماده پنجم‏]

رئیس شور اول لایحه بیمارى آمیزشى واگیرى گزارش کمیسیون خوانده می‌شود:

گزارش کمیسیون‌هاى قوانین دادگسترى با مشارکت کمیسیون پارلمانى کشور و با حضور آقایان وزیر دادگسترى و وزیر کشور لایحه شماره 57339 دولت را راجع به بیمارى‌های

+++

آمیزشى و واگیرى و کیفر کسانى که مبتلا به این بیماری‌ها بوده و از معالجه خودارى می‌نماید طرح و تحت شور آقایان وزیران بیان نمودند بالنتیجه مواد زیر براى شور اول تصویب داشته و اینک گزارش آن را تقدیم مجلس شوراى ملى می‌گردد.

رئیس- مذاکره در کلیات است: آقاى انوار

انوار- اهمیت این لایحه از نقطه‌نظر بهدارى حفظ‌الصحه گمان نمى‌کنم هیچ جاى شک و شبهه باشد و باید از آقاى وزیر کشور سپاسگزارى کرد که یک چنین قدم اساسى برداشته‌اند و راجع به این قسم امراض که در لایحه بحث می‌شود یک قدم اساسى برداشته‌اند و خیلى حقیقه محل خوشبختى است مسئله بهدارى که همان حفظ الصحه باشد چیزى است که در تمام‌السنه از او تحسین شده است که گفته‌اند علم‌الابدان و علم و الادیان و در این قسمت به قدرى نوشته شده است که حدى ندارد مثال‌هاى زیادى در این قسمت هست چنانکه گفته‌اند عقل سالم در بدن سالم است و توجه به حفظ‌الصحه فوق‌العاده مورد توجه است و در این قسمت بحث کرده‌اند که دفع ضر مقدمتر است یا جلب نفع حکما بک بحث‌هایى در این قسمت کرده‌اند که دفع ضر طبیعى موجودات حیه است در مرتبه اولى که حیات بر آنها اضافه می‌شود توجهشان به دفع ضر است جلب نفع بعد از دفع ضر است پس دفع ضر کردن که عبارت از حفظ‌الصحه باشد طبیعى است از این جهت دولت که این قدم را برداشته است بسیار قدم نیکویی است در اینجا بنده خیلى در این لایحه مطالعه کردم که کمیسیون دادگسترى را که مداخله داده‌اند براى چیست بعد از این که مطالعه آنچه فهمیدیم مجازات‌هایی است که در این لایحه براى تخلف از مقررات آن معین شده ولى هر چه مجازات معین شده به عنوان خلاف به این معنى که هر جایی که تکلیف متوجه کرده است یا وظیفه معین کرده است براى مرتکب یا هر کس تخلف کرد خلاف قائل شده‌اند و از خلاف تجاوز نکرده‌اند در صورتی که مخالفت کردن با این مقررات اگر امر خلافى است دیگر لازم نیست که به کمیسیون دادگسترى برود نظامنامه کیفر خلافى خود وزرا می‌توانند بنویسند مطابق ماده که آقاى دکتر جوان تذکر داده‌اند کیفر خلافى را خود وزارتخانه می‌تواند مقرراتى را برایش معین کند پس آوردن آن را در کمیسیون خلاف بالاتر است یعنى چه؟ یعنى نه این که این اوامرى که این جا شده است اوامر شادى تصور شود چون این مسئله مذکور در اذهان است که او امرى که از طرف اطبا گفته می‌شود اوامر ارشادى که به معنب اتصال به مطلوب است گرفتن دست کسى براى رسیدن به محل امر ارشادى است کسى سئوال می‌کند که من می‌خواهم فلان جا بروم می‌گویند از این جا برو این امر ارشادى است و امر ارشادى خلاف نیست ولى یک امرى است که متفنن از نظر مقام حکومت خودش یک کیفرى هم معین می‌کند و تخلف از آن امر تخلف خلافى است ولى این جا یک قسمت که بالاتر است این قانون را که تنظیم کرده‌اند خودشان نظر ارشادى نیست که اگر تخلف شود خوب چهار روز حبس شود این موضوع را خواستم عرض کنم و مجلس را متوجه کنم که در این مواد تکالیفى هست و وظایفى در این مواد معین شده که تخلف از آنها خلاف نیست همان طور که وقتى به آقاى وزیر دادگسترى عرض کردم خودشان فرمودند که نه تصور شود تمام امر خلافى است آقایان هر‌کس نظرى دارد بیان می‌کند و مطالعه می‌شود این را که این جا عرض کردم براى این است که آقایان توجه کامل نمایند به قانون هم از حیث قانون و مقررات آن و هم از حیث تخلفى که نسبت بوظایف وتکالیف معین می‌شود که ما این را سهل نگیریم و تمام این خلافى که می‌شود نسبت به تکالیف و وظایف این امر خلافى ندانیم یکى از

+++

مواردش این است که اگر قیم در حفظ صغیر مواظبت نکرد و صغیر گرفتار شد به مرض واگیرى یا آبله یا مرض دیگر این نمی‌شود خلاف دانست این است که بنده عرایض خودم را عرض می‌کنم که آقایان درست موارد را در نظر بگیرند وحفظ الصحه عمومى را هم در نظر بگیرند و این دشمن‌هاى موذى که سال‌هاى سال در ایران هست و دولت می‌خواهد این را بردارد اقدام کافى کنند اطیاى ما به منزله همان افسرها هستند براى رفع امراض و همان طور که افسران نظامى اگر خداى نخواسته یک تخلفى بکنند محکومیت نظامى دارند بنده خواستم این این را عرض کنم که اطبا هم مثل افسران همان وظیفه را دارند بنده خواستم این را عرض کنم که اطبا هم مثل افسران نظامى اگر خداى نخواسته یک تخلفى بکنند محکومیت نظامى دارند بنده خواستم این را عرض کنم که اطبا هم هم مثل افسران همان وظیفه را دارند بنده خواستم ولو این که این جا غالب آقایان دکترها هستند و ممکن‏ است بنده مورد بى حرمتى آقایان واقع شوم ولى نظر بنده به آن بدبختى‌ای است که سال‌هاى سال ما مبتلا شده‌ایم و بایستى به همت دولت و مساعدت آقایان دکترها از این امراض خلاص بشویم که بالنتیجه این کشور از این امراض خانمان سوز نجات پیدا کند پس تخلفات این قانون ما را نبایستى تخلف خلافى بدانیم قوانین را در این قسمت بایستى خیلى سخت و محکم کرد که انشاق الله این قانون ایران را گلستان کند و افراد ایران یک افراد سالمى مى‌شوند که مملکت را آباد کنند و باید تمام افراد دست به دست هم بدهند در برداشتن مرض و دفع این دشمن داخلى و این که تمام تخلفات را براى هر طبقه این جا خلاف قرار داده‌اند به نظر بنده کافى نیست و در پاره مواد باید مجازات جنحه براى آن قرارداد و علاوه بر این اقدام اطبا تنها کافى نیست و باید تمام مأمورین شهربانى و انتظامات و شهردارى و تمام اینها دست بدست هم بدهند که بتوانیم این امراض را از بین ببریم نه این که این تکالیف منحصر به اطبا است تمام افراد بایستى جمع شوند این است که یکى از آقایان هم در کمیسیون مذاکره فرمودند که این قانون را یک قانون خیلى مهمى بدانند و اقدامات خیلى عملى بکنند براى انتشار آن در تمام دهات و بلوکات و به وسیله کدخدایان تعقیب این مسئله را بکنند که یک قدم صحیح براى این کار برداشته شود که یک خدمت خوبى به افراد مملکت بشود.

رئیس- آقاى طاهرى‏

دکتر طاهرى- با این قانون که البته تمام آقایان موافقم و یکى از بهترین قوانینى است که به مجلس آمده براى اصل نسل و نژاد بدیهى است که موفقیت هر جامعه مربوط به تندرستى و صحت مزاج است و از کلمات بزرگان است که در نعمت مجهول است یکى نعمت امنیت و یکى هم نعمت تندرستى که هر دو از بزرگترین نعمت‌ها است که تا واجد هستیم و دارا هستیم قدرش کمتر معلوم است به حمدالله نعمت امنیت را دارا هستیم و نعمت صحت و تندرستى را هم امیدوارمیم دارا شویم با مبارزه که با این امراض خانمان سوز به وسیله آوردن این لایحه مفید می‌شود که واقعاً لایحه حیاتى ما است این امراض خانمان سوز که از ممالک بیگانه به ایران سرایت کرده است از سال‌هاى قبل پیش و کم کم توسعه یافته و سرایت و واگیریش و عواقبش طورى نیست که منحصر باشد به آن شخص که مبتلا است بلکه به اولاد و‌ اعقابش هم سرایت می‌کند و از زندگانى صحیح باز می‌دارد این لایحه که براى جلوگیرى اجبارى این امراض به مجلس آورده‌اند امیدواریم که موفق به اجراى آن بشوند و یک نوید امید بخش را می‌دهد که امیوارى است در آتیه نسل ایران از خطر این امراض خطر دژنره شدن محفوظ بماند و اولاد‌هاى صحیح و سالم براى خدمت به کشور و میهن مزایاییی داشته باشند و بنده منظورم این است که اهمیت این لایحه را از نقطه‌نظر بهداشت کشور و صحت و تندرستى افراد کشور توضیح بدهیم در صورتی که موضوع به قدرى واضح است که لازم به توضیح نیست اما موضوعى را که آقاى انوار فرمودند در جاى خودش باید مذاکره بشود یکى راجع به مجازات‌ها است که به عقیده بنده متناسب با جرم تعیین شده است و این جا هم براى تخلفات بزرگ حتى تا یک سال حبس هم پیش‌بینى شده است و به طور کلى براى متخلفین به تناسب خود چه از ناحیه کسى که نیاید معالجه خود را بکند و چه آن کسى که وظیفه

+++

خود را انجام نداده یا آن‌ که کسی که تکالیف خود را انجام نداده است مجازات‌هایی معین شده است و به نظر بنده لایحه بسیار خوب تهیه شده است و با آن مشورت‌هایی که شد و آقایان هم تشریف داشتند گمان نمی‌کم دیگر اشکالی داشته باشد این است که عرض خودم را تمام می‌کنم و از آقای وزیر محترم کشور هم اظهار امتنان می‌کنم که این لایحه را آوردند و امیدواریم موفق به اجرایش بشوند که وسیله سلامتی و تندرستی نسل آتیه است (صحیح است)

رئیس- آقای معدل

معدل- خوبی این قانون بر هیچ کس مکتوم و پوشیده نیست خاصه آنهایی که در مجلس هستند و آنهایی که سواد فارسی دارند به وسیله روزنامه‌ها و جراید آگاه می‌شوند از این قانون. نکته که در این قسمت هست و بنده می‌خواستم عرض کنم این است که البته فکر علیل مال شخصی علیل و بیمار است و مریض نه تنها خودش در زحمت است بلکه موجب لنگی کار اجتماع می‌شود و باز می‌دارد اجتماع را از این که جلو برود و فکر صحیح بکند و کار بکند به این جهت باید تشکر کرد از دولت که این لایحه را آورده‌اند و به خوبی هم اجرا و عمل می‌شود، بنده نکاتی را یادداشت کرده‌ام که به عرض آقای وزیر کشور برسانم که در این شور یا در شور دیگر مورد نظر قرار دهند و هر کدام مورد دارد در قانون اضافه گردد. بنده خیال می‌کنم کمتر مریض هست که به فکر معالجه خودش نباشد حالا خواه دارا باشد خواه نباشد خواه مرضش سخت باشد خواه نباشد البته به فکر هست حال چه می‌شود که یک کسی توفیق به معالجه پیدا نمی‌کند به عقیده بنده قسمت عمده‌اش برای این است که قطعاً یا وسایل معالجه برایش میسر نیست یا در دسترسش نیست البته نمی‌شود انتظار داشتکه دولت دفعه در تمام کشور فوراً این وسایل را در دسترس بگذارد بلکه می‌بایستی این قسمت جزء برنامه بهداری و شهرداری‌ها قرار بگیرد که توسعه بدهند به تشکیلات و سازمان‌های این گونه بنگاه‌های مفید عمومی تا اسباب و وسایل مراجعه عموم فراهم گردد. اما یک عده هستند که اینها نه تنها مریض هستند و خودشان از مرضشان در زحمتند بلکه موجب این هستند که دیگران را هم مبتلی کنند و اینها کارگرانی هستند که در بنگاه‌ها و مؤسساتی کار می‌کنند که عموم با آنجاها سر و کار دارند مثل گرمابه و مهمانخانه‌ها و مغازه‌های اغذیه‌فروشی و امثال اینها حالا یک کارگر حمام یا مهمانخانه اگر آمد و مبتلی به یکی از بیماری‌های واگیر دار شد از این که ما بیاییم او را مجازات کنیم که این کار درست نمی‌شود و اگر تمام اینها بخواهند به این مؤسساتی که ما امروز در دسترس عموم گذارده‌ایم مراجعه کنند که باز هم این کار درست در نمی‌آید زیرا این مؤسسات و سازمان‌ها کفاف نمی‌دهد بنده خیال می‌کنم اگر ما می‌توانستیم که در مداخله در مزد روزانه این گونه اشخاص صاحبان این گونه بنگاه‌ها را مکلف کنیم که در موقع ابتلاء این اشخاص به این گونه امراض تا ختم معالجه آنها بتوانند یک کمکی بکنند و پولی به آنها بپردازند و بعد از مزد بعدی آنها به تناسب کسر کنند یا این که اگر این را عملی ندانند یک بانکی یک صندوق اعانه درست کنند که اشخاصی که در این بنگاه‌هایی که با عموم سر و کار دارند از قبیل گرمابه سلمانی، مهمانخانه،‌اغذیه‌فروشی و امثال آن کار می‌کنند در هر روز یک جزئی پولی از حقوق‌شان را به آن صندوق بپردازند و این یک سرمایه بشود برای اینها که در این گونه موارد ابتلاء بتوانند یک مبلغی به آنها کمک کنند تا زندگانی‌شان فلج نشود و بتوانند دوران بیماری را با فراغ بال به معالجه پردازند و الا نمی‌شود انتظار داشت از یک نفر کارگر حمام یا یک پیشخدمت مهمانخانه که این بتواند پنجاه روز، دو ماه ازکار بی کار بشود و بدون دریافت مزد برود عقب معالجه خودش، معالجه که برای افراد صحیح و سالم کشور این قدر اهمیت دارد که برای آن یک شخص ندارد، این نکته‌ای است که ما برای احتیاج حال عموم و برای جلوگیری از ابتلاء سایر مردم به کسالت‌های واگیردار زندگانی آن فرد یا افراد مبتلی را که وسیله معالجه و مداوا ندارند باید فراهم و تأمین کنیم. این یکی از نکاتی است که خواستم توجه‌شان را جلب کنم.

+++

نکته دیگر این است که در ضمن این امراض واگیردار اسمی از امراض جلدی برده نشده است چون بنده طبیب نیستم البته نمی‌دانم آیا به امراض جلدی آن اهمیتی را که به سایر امراضی که نامش در این لایحه ذکر شده است می‌دهند یا نمی‌دهند و یا این که ضمن اسم امراض دیگر ذکر شده و بنده توجه نداشته‌ام؟ ولی به هر حال این قدر اطلاع دارم که اگر کسی مبتلی به مرض جرب یا اگزما بشود این امراض هم کمتر از آن امراضی که نامشان در ماده 18 ذکر شده است نیست این را هم در نظر داشته باشند و یک پاسخی به من بدهند.

سوم این است که ما ضمن این که یک بیمار را مسئول می‌کنیم، یک بنگاه معالج را مسئول می‌کنیم، یک طبیب معالج را مسئول می‌کنیم بهتر این است که مدیر آن بنگاهی هم که افرادی در آنجا کار می‌کنند برای او هم یک مسئولیتی قائل بشویم مثلاً مدیر مهمانخانه برای این که یک پیشخدمتی خوش خدمت است او هم مسئول باشد و امساک نکند از این که این کارگر بیمار و پیشخدمت مریض را معرفی کند و مکتوم ندارد این مطلب را چون او منفعت خودش را طالب است، درست است که این گونه اشخاص کم هستند که وجدان خودشان را به این رایگانی از دست بدهند ولی آن مرد صاحب مهمانخانه یا حمام هم در هر حال باید مکلف باشد که اطلاع بدهد و الا مجازاتش کنند تا با علم به این که کارگرش مریض است او را معرفی کند و امساک نکند و باید وادار به این کارش بکنیم.

یکی هم موضوع تصدیق صحت و تندرستی است که بنگاه‌های بهداری مکلف باشند بدهند به اشخاص یعنی اگر یک کسی برای حاجتی از حاجات مراجعه کرد به یک بنگاه بهداری و گفت آقا مرا معاینه کنید و تصدیقی به من بدهید که من سالم هستم به رایگان این تصدیق و گواهی‌نامه به او داده شود و به این موضوع عنایت شود اما نکته را که آقای انوار ذکری از آن فرمودند راجع به تبلیغ و انتشار این موضوع شاید در قوانین دیگر مورد عنایت نباشد ولی در این قانون بسیار باید مورد توجه واقع گردد زیرا که هر قدر این قانون بیشتر تبلیغ شود بهتر است و تبلیغ و انتشار آن از جهات عدیده مورد لزوم است اولاً خود این قانون مردم را تکان می‌دهد و می‌فهماند که بیشتر بایستی توجه به صحت و سلامتی خودشان داشته باشند زیرا این جانی را که مردم دارند همان طور که برای خودشان مفید است یک قسمت هم مال اجتماع و متعلق به کشور و میهن آنها است و باید ملتفت باشند که یک کس دیگری هم از اینها بازخواست می‌کند و می‌گوید چرا این جانی را که قسمتی از آن متعلق به عموم و اجتماع بود در معرض تلف گذاشتی- دوم این است که بسیاری از مردم هنوز از این مطالب آگاه نیستند حتی آگاه نیستند که مجاناً حاضرند آنها را معالجه کنند اینها آگاه از مضار این امراض بدنی به درجه که ما و شما آگاه هستیم نیستند از این که در شهر طهران و سایر شهرهایی که از پنجاه هزار نفر بیشتر جمعیت دارد یک عده روشن‌فکر هستند و از محاسن این قانون مطلع هستند این کار اصلاح نمی‌شود. چرا؟ چون مردم روشن‌فکر و مطلع به اندازه این قانون که اطلاع دارند این چیزی بر آنها نمی‌افزاید برای آنهایی باید تبلیغ کرد که از این مسئله بیگانه هستند بایستی با زبان آنها و طرز فکر آنها این مسئله را به آنها تبلیغ کرد و این تبلیغ هم بایستی در این قانون یک عنوانی داشته باشد که بنگاه‌ها مکلف باشند در این باب اقدام کنند و گوشزد عموم بکنند البته آن کسی که این قانون را می‌آورد و آن کسی که موجد اصلی این قانون است و آن کسانی که کمک می‌کنند به پیشرفت این قانون حتماً در نزد خدا و خلق مأجورند و حتماً سهم و بهره از خوبی دارند و موفقیت اشخاصی را که در این باب کمک می‌کنند من از خدا می‌خواهم.

رئیس- آقای نقابت.

عده از نمایندگان- مذاکرات کافی است

لیقوانی- جواب ندارد

مخبر کمیسیون قوانین دادگستری (نقابت)- چون بعضی آقایان فرمودند مذاکرات کافی است و نیز گفته شد جواب ندارد، البته مذاکرات هم تکمیل می‌شود کفایتش به جوابی

+++

که از طرف مخبر کمیسیون داده می‌شود (صحیح است)

بیاناتی که آقایان فرمودند مجموعاً مبنی بر موافقت با لایحه بوده و معارضه در بین نبود منتهی در ضمن موافقت یک راه‌حل‌هایی هم پیدا می‌کردند که بیشتر کمک به این فکر و این نیت شده باشد و به نتیجه برسد منجمله آقای معدل که فرمودند قسمت اگزما و جرب هم ذکر شود. در ماده 18 که ملاحظه بفرمایید نوشته شده است که هر پزشک معالج مکلف است در موقع مشاهده یکی از بیماری‌های واگیری نامبرده در زیر فوراً به بهداری محل اطلاع دهد و یک فهرستی در ذیل آن ذکر نموده ولی مسلم است که این مانع نخواهد بود که اگر مرضی دیگری هم بوده از قبیل تراخم اگزما جرب و امثال آن آنها را هم اطلاع بدهد بنابراین یک بیان تکمیلی است و محدود و محصور نکرده است.

باز فرمودند مقتضی است که مقداری از اجرت و کارمزد اشخاص و کارگران به عنوان هزینه معالجه در بنگاه یا فلان محل جمع‌آوری شود، خوب وقتی ما در این لایحه تکلیف فردی اشخاص را معین کردیم و گفتیم هر کس چنین و چنان نکرد مجازات خواهد شد و پس از تعیین مجازات برای هر فرد و شخص متخلفی گمان می‌کنم این تعیین تکلیف ذکر مجازات بیشتر تأمین منظور را می‌کند که آن شخص برای این که مجازات نبیند ناچار دنبال معالجه می‌رود و این را هم عرض کنم که یک عادتی پیدا شده است در این کشور و همیشه معمول بوده است که دولت از افراد حمایت کند و آنها را به یک راه سعادتی اجباراً سوق بدهد و الا معالجه کردن تکلیف و وظیفه هر مریضی است متأسفانه چون نمی‌روند دولت برای نظارت عالیه که در حفظ اجتماع دارد در این قبیل امور باید نظارت داشته باشد بنابراین به طور کلی معارضه و مخالفتی از طرف آقایان در موضوع نبود و اگر موافقت می‌فرمایید وارد در شور مواد بشویم.

رئیس- رأی می‌گیریم به ورود در شور مواد آقایان موافقین برخیزند (اکثر برخاستند) تصویب شد. ماده اول خوانده می‌شود.

ماده اول- در نقاطی که وزارت کشور آگهی خواهد داد از تاریخ آگهی تا یک ماه مبتلایان به بیماری‌های آمیزشی مکلفند اقدام به درمان خود کنند.

تبصره- مقصود از بیماری‌های آمیزشی- سوزاک. کوفت (سیفیلیس) آتشک (شانکرنرم) در هر نقطه از بدن که واقع باشد.

رئیس- اوحدی

اوحدی- با بیانات آقای دکتر طاهری همکار محترم بنده راجع به فوائد این لایحه بنده دیگر محتاج به تذکر نیستم و فقط می‌خواستم توجه آقای وزیر کشور را به دو کلمه عرض مختصر متوجه کرده باشم یک قسمت عرض بنده راجع به شخص مبتلا است که اگر پس از آگهی مراجعه نکرد و در اینجا چه مجازاتی برای او معین شده این نکته را در کمیسیون هم عرض کردم بعضی از رفقای بنده فرمودند مواد در جای خودش معین کرده است بنده هم نخواستم محاجه کنم تمام مواد را هم خواندم و الان هم حاضر است همچو مطلبی ذکر نشده است. این است که بنده پیشنهادی تقدیم می‌کنم که اگر نرفت یک مجازاتی برایش معین شود اما آمدیم سر مسئله عملی شدن این لایحه به عقیده بنده عملی شدن این لایحه خیلی مهم‌تر است از ترتیب دادن این لایحه آقای وزیر کشور. خیلی اهمیت دارد خیلی دکتر می‌خواهد خیلی دستگاه و بهداری لازم دارد صرف قانون و گذراندن از مجلس بهداری کشور درست نمی‌شود بایستی اینها را در نظر گرفت خوب آمدیم و بنده پیشنهاد کردم که اگر مبتلا نرود باید مجازات شود خوب آقای وزیر کشور اگر بهداری او را نپذیرفت این مریض چه کارش کند رفت و گفت من مریضم مرا بپذیرید مرا بخوابانید نخواباندند چه مجازاتی برایش معین شده پس در اینجا این قبیل عرایض را یادداشت فرمایید که برای شور دوم یک مجازاتی هم برای بهداری در صورتی که نپذیرفت مریض را در نظر بگیرند حالا یک وقت هست مریض می‌رود و خودش را معرفی می‌کند می‌گوید جا ندارد و اگر حقیقتاً جا ندارد که باید جا برایش تهیه کند این است عرایض بنده و پیشنهاد خودم را هم تقدیم می‌کنم.

+++

رئیس- آقاى طباطبایى‏

طباطبایى- بنده می‌خواسنم تقاضا کنم این تبصره را حذف بفرمایید و در شور دوم یک مطالعه درش بفرمایید امراض و امراض واگیرى در آئین‌نامه ممکن است شرح داد اگر خیلى لازم باشد اما در قانون ذکر کردن به عقیده بنده لزومى ندارد این است که بنده پیشنهاد حذفش را می‌کنم.

وزیر کشور- عرض می‌کنم یادداشت‌هاى بنده البته خیلى بود نسبت به فرمایشى که آقایان نمایندگان فرمودند ولى یک قسمتش هم بى‌‌جواب ماند بنده عرض مى‌کنم و آن مسئله انتشارات است مهمى است که به وسیله رادیو و انتشارات و روزنامه‌ها و به هر وسیله رادیو و انتشارات و به هر وسیله که مناسب باشد در بخش‌ها و فرماندارى‌ها اقدام خواهد شد که به مردم بفرمایند و آنها را آگاه کنند کنند و هدایت کنند اما آن چیزى که آقاى اوحدى فرمودند راجع به اهمیت همین قانون است اما آن چیزى که آقاى اوحدى فرمودند راجع به اهمیت این قانون است که به این شکل تقدیم شده است و اهمیت وسائل ما هم که ما داریم از حیث عده پزشک و عده بیمارستان‌هایی که هست و آقایان می‌دانند و محتاج به توضیح وتفصیل نیست البته این کار در وهله اول خیلى به نظر مشکل مى‌آید ولى به نظر بنده هر کارى بایستى ابتدا با همان وسائل کمى که هست شروع می‌شود و به تدریج تکمیل شود ما حالا در طهران که پایتخت است و وسائل بیشتر داریم شروع می‌کنیم بیمارستان‌ها و تیمارگاه‌هاى مخصوص براى این کار خواهد بود و مردم ارشاد خواهند شد که خودشان را در آنجا معرفى کنند و هر قدر که باید و شاید در شهرها و استان‌ها اقدام به عمل خواهد آمد حالا اگر ما آمدیم یک بهدارى گفت من معالجه نمی‌کنم بنده این را تصدیق نمى کنم شاید تمام تخت‌ها پر باشد حالا بهدارى را چه باید زد در هر حال چیزى که هست بنده این اندازه نمی‌دانم آقا را مطمئن کنم که نسبت به این موضوع که قانون خاصى در مجلس شوراى ملى می‌گذرد ما نهایت سعى و کوشش را خواهیم کرد که هر اندازه که بتوانیم در اجراى این قانون اقدام جدى به عمل بیاوریم و از تصویب بگذرانیم بایگانى شود و همین طور بماند از این بابت خاطر آقا مطمئن باشد اجراى این قانون متناسب است با داشتن وسائل از حیث پول از حیث پزشک از حیث بیمارستان و غیره تصدیق بفرمایید که ابتداى کار کمتر میسر می‌شود که اینها یک مرتبه فراهم کرد (صحیح است)

رئیس- آقاى اعتبار

اعتبار- بنده عرضى داشتم در همان ماده یک بود و یک قسمتش را هم آقاى اوحدى فرمودند ماده یک اجرایش معلوم نیست کجا است اگر متخلفین از اجراى این ماده پیدا شدند در کجا تکلیفشان معین شده البته ماده 9 تا 12 را بنده خواندم لیکن این مواد مقصود را تأمین نمى‌کند اگر کسى تخلف کرد در چه اداره بایستى او را کیفر داد به نظر بنده در درجه اول باید یک مجازاتى براى متخلف قائل شد زیرا البته هر قانونى که مجازات نداشته باشد اجرایش مشکل است و نظر بنده این است که در همان ذیل ماده یک نوشته شود.

هاشمى (مخبر کمیسیون کشور)- آقاى اوحدى یک تبصره دارند و آقاى اعتبار هم تذکر دادند ایشان هم پیشنهاد بفرمایند در کمیسیون مذاکره می‌شود.

پیشنهاد آقاى اوحدى‏

پیشنهاد مى‌کنم که در تبصره دوم در ماده اول اضافه شود

تبصره 2 - پس از آگهى وزارت کشور هر‌گاه مبتلایان بیمارى آمیزشى اقدام به درمان خود نکردند از یک ماه الى 3 ماه حبس تأدیبى محکوم خواهد شد.

رئیس- به کمیسیون ارجاع می‌شود. ماده دوم‏

ماده دوم - درمان و مداواى بیمارى آمیزشى در کلیه بنگاه‌هاى بهدارى در دوره واگیرى بیمارى براى همه و

+++

در دوره‌های دیگر برای اشخاص بی‌بضاعت رایگانی است.

رئیس- آقای انوار

انوار- در ماده اول آقای وزیر کشور بیان فرمودند که ما قدم اول را از طهران شروع می‌کنیم و کم‌کم پیش می‌رویم بنده خواستم یک تذکری بدهم خدمت آقای وزیر کشور عرض کنم اگر آقایان در نظر داشته باشند در موقعی که مُرنارد رئیس کل مالیه بود می‌آمدند بهش می‌گفتند که در شیراز یا اصفهان فلان مأمور چیزی گیرش نیامده است و فلان مأمور یک چیزهایی گرفته است او جواب می‌داد که هر کس به بخاری نزدیک‌تر است بیشتر گرم می‌شود ولی امروز غیر از وضعیات سابق است امروز طهران و تمام کشورها در تحت توجهات خاصه شاهنشاه مساوی است کرمانشاه و اصفهان و طهران با هم فرق نمی‌کند. یک موضوعی آقای دشتی فرمودند بهشان عرض کردم شما خودتان اظهار کنید فرمودند شما بگو عرض کردم چشم بنده عرض می‌کنم و آن این استک ه خوب است شما یک هیئت‌هایی معین کنید و بودجه این کار را هم در نظر بگیرید مجلس هم کمال موافقت را دارد این امراض که این طور اسباب زحمت شده است خدا می‌داند که خانواده‌ها را خراب کرده است عشایر را خراب کرده است به هر ترتیبی که می‌دانید اقدام فرمایید و قدم اول را از حضرت عبدالعظیم و ورامین و اطراف طهران بردارید آنجاها را هم تحت نظر بگیرند این موضوع مهمی است که امیدواریم با حسن نیت و خیرخواهی که خود آقای وزیر کشور دارند موفقیت حاصل کنند این موضوعی که عرض می‌کنم چون بحمدالله مابین مجلس و دولت حسن تفاهم است از روی صداقت و صمیمیتی که با هم دارند این است که بنده پیشنهاد می‌کنم که قدم اول از خارج طهران شروع شود و اول از حضرت عبدالعظیم و اطراف طهران شروع شود چون این فوق‌العاده مورد توجه است در کمیسیون هم اگر نظر مبارک باشد صحبت شد چون این امراض که در تبصره نوشته شده است خیلی محل توجه است اگر مصلحت بدانید برای همه کس رایگانی و مجانی باشد چرا؟ می‌فرمایید بعضی‌ها هستند که خودشان دارند و می‌توانند مداوا کنند به نظر بنده دولت برای قطع ریشه این مرض باید اهتمام کنند که به کلی رایگانی باشد وقتی که مرض قطع شد آن وقت ممکن است از راه‌های دیگری جبران کنند و منحصر نشود به بی‌بضاعت‌ها در اینجا دولت یک خلعتی داده است یک عنایتی کرده است ضایع نفرمایید.

وزیر کشور- عرض کنم قبلاً نسبت به این پیشنهادی که آقای اوحدی فرمودند به عنوان تبصره با این که بنده هم تقاضا کردم برود کمیسیون و شور و مشورت بشود ولی قبلاً نظر خود را عرض می‌کنم اگر بنا شود نسبت به کسی که مراجعه نکرده مجازات برقرار شود دیگر کسی بروز نخواهد داد این یک موضوعی است که جلوگیری می‌شود از دفع بیماری مردم اما آنچه که آقای انوار فرمودند قضیه دوا بود که رایگان داده شود بنده در کمیسیون خدمت‌شان عرض کردم باز تکرار می‌کنم که این بیماری مداوای آن خیلی گران تمام می‌شود کار خیلی سهل و آسانی نیست معهذا به طور تذکر عرض می‌کنم که هر کس که مراجعه کند واقعاً از او سؤال نخواهند کرد که تو تمکن و استطاعت داری یا نه مطمئن باشد کلیه مراجعه‌کنندگان معالجه می‌شوند ولی چون بهای دوا گران است این طور در نظر گرفته‌ایم که اشخاصی که توانایی دارند و خودشان می‌توانند معالجه کنند از بابت دوا تحمیلی به دولت نکنند. یک مطلب دیگری هم بود که تذکر دادند فراموش کردم (یکی از نمایندگان- راجع به اجرای این قانون از خارج) بله یادم آمد راجع به بیرون بود بنده هم به آقا وعده می‌دهم که تمام قوای خودم را صرف کنم برای همه کشور ولی یک نکته را هم تذکر می‌دهم که آقای انوار بعد به بنده حمله ننمایند ما اقدام خودمان را اندازه که وسایل در دست داریم خواهیم نمود و البته سعی می‌شود در خارج بیشتر از طهران اقدام شود و بنده هم موافقم در طهران بیمارستان‌ها زیادتر است و البته سعی می‌کنیم این کار را از ولایات که بیمارستان‌ها و وسایل‌شان کمتر است شروع کنیم ولی باز هم تکرار می‌کنیم که به تناسب قوه و وسایلی که دردست می‌باشد.

+++

رئیس- آقای معدل

معدل- اگر درباره این قانون زیادتر مذاکره می‌شود یک جهتش اهمیت موضوع است و یک جهتش هم توجه آقای وزیر کشور است که خودشان بیشتر توجه دارند و از مساعدت کردن با پیشنهادات و جواب دادن ایشان معلوم می‌شود که یک حسن توجه خاصی دارند بنده با این که خود آقای وزیر کشور فرمودند که هر کس مراجعه بکند به او دوای مجانی و رایگان داده می‌شود بنده معتقدم تا وقتی سازمان‌ها و تشکیلات ما این قدر توسعه پیدا نکرده نباید به همه رایگان داده شود چرا؟ برای این که این اشخاص که تمکن دارند و می‌توانند دوا تهیه کنند جای آن کس را که نمی‌تواند نگیرند ولی راه دیگری به نظرم رسیده که اگر توجه بفرمایند حل این موضوع می‌شود و آن این است که اصلاً دولت بایستی موجبات معالجه را در کشور ارزان کند تمام چیزهایی که بر قیمت دوا موجب می‌شود که افزوده می‌شود از بین ببرند در این کشور که با این هوای خوب با این وضعیت معتدل و با این که جهات دیگری برای صحت مزاج موجود است این قدر کم جمعیت و در زحمت هستند بایستی تمام آن چیزهایی که به ارزانی دوا صدمه می‌زند از بین ببریم نمی‌دانم آنها مالیات‌های زیادی است که می‌گیرند یا عوارض دیگری یا این که در دست اشخاص گران می‌شود و آنها موجبات گرانی آن را فراهم می‌کنند با هر چه هست به نظر بنده دولت باید این موضوع را مورد توجه قرار بدهد که دوا به طور کلی ارزان شود خاصه دواهایی که برای این امراض خانمان گداز است. در اینجا حالا ذکری از مالاریا نشده است ولی مگر غفلت داریم که مالاریا چه بلایی به سر مردم می‌آورد و گنه‌گنه بچه قیمتی در این کشور فروش می‌رود که مالکین با بودن قانون عمران قادر نیستند که گنه‌گنه به مقدار کافی برای رعایای خودشان تهیه کنند. بنده نمی‌فهمم چرا یا کنترل نمی‌کنند یا چیزهای دیگری در بین است البته مقصودم این نیست انحصار دولتی شود چون اگر این طور شود به نظر بنده منظور حاصل نمی‌شود و یک زحمات بیشتری فراهم می‌شود ولی منظور بنده این است که در حین آزادی عمل دولت حمایت کند از ورود دوا. از خوبی دوا دواهایی باشد که خوب باشد و مزاج مردم را خراب نکند و بعد از هر چیزی که به گرانی دوا کمک می‌کند جلوگیری شود. مثلاً اگر آن مملکت مبدأ یک چیزی از دوا می‌گیرد با مذاکرات سیاسی پایین بیاید اگر در کشور خودمان در گمرک چیزی گرفته می‌شود معاف شود اگر یک دوایی صرف نمی‌کند یک انعامی برای او معین شود که وارد شود اگر اشخاصی باشند که در این باره راه پیدا کرده‌اند و صدمه می‌رسانند برای آنها تنبیهی قائل شوند که روی هم رفته دواها عموماً و دواهایی که برای این امور لازم است خصوصاً قیمتش را پایین بیاورند و همچنین به وسایل تبلیغی آقایان اطباء و دکترها را که اینها مفیدترین اعضاء جامعه هستند و حقیقتاً تمام وقت و عمر خودشان را صرف اجتماع می‌کنند و اینها عزیز هستند و پیش هر فردی مورد احترام می‌باشند به خصوص ماها در کشورمان برای این که کمترند و قدرشان را می‌دانیم و عزیزشان می‌داریم آنها را مکلف کنیم که بیشتر خودشان را در دسترس مردم بگذارند البته نمی‌گوییم معالجه مجانی باشد زیرا اگر یک مدیر کلی مریض بشود برود در مریض‌خانه معالجه کند به نظر بنده این مدیر کل یک گناهی کرده است که آمده جای یک فقیری را گرفته است و مجانی استفاده کرده است ولی چیزی که هست بایستی طوری شود که از مطب دکتر همه استفاده کنند و توی اطاق انتظارش زیاد معطل نشوند که از کارشان باز بمانند اقلاً این قبیل امراض واگیری طوری شود که به محض مراجعه مریض معالجه‌ کنند او را و تسهیلاتی قائل شوند که همه مراجعه کنند و معالجه شوند.

مخبر کمیسیون کشور- یک قسمت از بیانات آقای معدل همکار محترم راجع به توسعه وسایل بود که همه اینها را دولت در نظر دارد و تصدیق می‌فرمایید که آقای وزیر کشور فرمودند که با بودن وسایلی که فعلاً در دسترس است عملی کردن این قانون آن طور که باید به زودی عملی نمی‌شود و آنچه که ممکن است وسایل را زیاد می‌کنند و آنچه راجع به قسمت تبلیغ فرمودند بدیهی است در درجه اول است و آن هم در ضمن توسعه سازمان‌ها پیش‌بینی می‌شود و این اصل است که حتی در دنیا ثابت شده است که برای این قسم امراض پس از

+++

مطالعه پیشنهادهاى متخصصین علمى یگانه راه علاج را تبلیغ می‌داند نه تنها باید حتى به اشخاصی که اطلاع هم دارند و سواد هم دارند در اطراف این اشخاص تبلیغ هم دارند این چیزهایی که فرمودند هر قدر وسائل فراهم شود براى انجام اجرا آن در نظر گرفته خواهد شد.

رئیس- ماده سوم:

ماده سوم- درمان نزد هر پزشکى که پروانه پزشکى در ایران دارد آزاد است اما در صورتی که بیمارى در دوره واگیرى بیمارى از موعدی که براى درمان او پزشک معالج معین نموده تا ده روز از حضور نزد پزشک یا بنگاه پزشک اول خبر نداد نخستین پزشک در‌مان کننده مکلف است مراتب را با قید محرمانه به اطلاع بهدارى برساند تا بیمار را ملزم به درمان نماید.

رئیس- ماده چهارم:

ماده 4 - پزشکان یا متصدیان سایر فنون پزشکى که به وسیله تبلیغات بى اساس باعث گمراهى بیمارى آمیزشى می‌شوند یا به وعده‌هاى دروغ بیمار را از درمان صحیح باز می‌دارد مانند این که معین کند در مدت چند روز بیمار را درمان کرده یا با بستن پیمان یا انتشار آگهى‌هایی که مخالفت اصل پزشکى است بیمار را فریب دهند به حبس تأدیبى از دو ماه تا یک سال و یا به پرداخت کیفر نقدى از پانصد تا پنج هزار ریال محکوم می‌شوند.

رئیس- ماده پنجم‏

ماده پنجم- در مواردى که حالت بیمار و کیفیت موجب نگرانى باشد بهدارى می‌تواند بیمار را ملزم کند که تا بر‌طرف شدن خطر واگیرى در یکى از بیمارستان‌ها تحت درمان قرار گیرد.

رئیس- آقاى انوار‌

انوار- در این ماده در کمیسیون صحبت شد و نوشته است در مواردى که حالت بیمار و کیفیت واگیرى بیمارى موجب نگرانى باشد بهدارى می‌تواند بیمار را ملزم کند بنده عرض کردم که این تکلیف را طورى کند یا نکند در این قانون براى اطبا و شهرداری‌ها و مردم تکلیف معین شده ولى براى بهدارى تکلیف معین نشده است در اینجا بنده خوب است بهدارى ملزم باشد در رفع بیمارى این است که پیشنهاد می‌کنم کلمه می‌تواند به ملزم است تبدیل شود و یا عبارتى نوشته شود که الزام داشته باشد.

مخبر- اتفاقاً در کمیسیون مذاکرات آقاى انوار راجع به کلمه می‌تواند در این ماده نبوده در موارد دیگر بود معذلک نظر آقاى انوار محفوظ است تا شور دوم زیرا آنجا مذاکره شد که ما اگر تمام مسائل را موظف کنیم وسائل به قدر کافى نداریم.

[4- تصویب مرخصى آقایان: دکتر ملک‌زاده و ثقةالاسلامى‏]

رئیس- گزارش از کمیسیون عرایض و مرخصى‏

آقاى دکتر ملک‌زاده در‌خواست بیست روز مرخصى از تاریخ چهاردهم اردیبهشت 1320 نموده‌اند و مورد موافقت کمیسیون واقع شده اینک گزارش آن تقدیم می‌شود.

رئیس- موافقین با مرخصى آقاى دکتر ملک‌زاده برخیزند (اکثر برخاستند) تصویب شد خبر دیگر:

آقاى و ثقةالاسلامى در‌خواست 18 روز مرخصى از تاریخ بیست و سوم دی ماه 1320 نموده‌اند و مورد موافقت کمیسیون واقع شده اینک گزارش آن تقدیم می‌شود.

رئیس- موافقین با مرخصى آقاى دکتر ملک‌زاده برخیزند (اکثر برخاستند) تصویب شد.

[5- موقع و دستور جلسه بعد- ختم جلسه‏]

رئیس- تصویب می‌فرمایید جلسه را ختم کنیم (صحیح است) جلسه آینده روز یکشنبه بیست و هشتم اردیبهشت ماه سه ساعت پیش از ظهر دستور لوایح موجوده‏

(مجلس یک ربع ساعت بعد از ظهر ختم شد)

رئیس مجلس شوراى ملى-حسن اسفندیارى‏

+++

یادداشت ها
Parameter:293822!model&5137 -LayoutId:5137 LayoutNameالگوی متنی کل و اخبار(مشروح مذاکرات)