کتابخانه، موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی


صفحه اصلی » مشروح مذاکرات » مشروح مذاکرات مجلس ملی » دوره هشتم مجلس ملی

0.0 (0)
مشروح مذاکرات مجلس ملى، دوره‏8
[1396/05/04]

جلسه: 93 صورت مشروح مجلس روز سه‌‌شنبه 7 تیرماه 1311 (23 صفر 1351)  

فهرست مذاکرات

1) تصویب صورت مجلس

2) تصویب سه فقره مرخصی

3) شور اول لایحه قرارداد تجدید ادویه مخدره

4) شور اول لایحه قرارداد بین‌المللی امداد

5) شور اول لایحه قرارداد تعاون مالی

6) شور اول لایحه تعیین تکلیف مستخدمینی که به علت مردن قادر به انجام وظیفه نمی‌باشند

7) موقع دستور جلسه بعد - ختم جلسه

مشروح مذاکرات مجلس ملى، دوره‏8

جلسه: 93

صورت مشروح مجلس روز سه‌‌شنبه 7 تیرماه 1311 (23 صفر 1351)

فهرست مذاکرات

1) تصویب صورت مجلس

2) تصویب سه فقره مرخصی

3) شور اول لایحه قرارداد تجدید ادویه مخدره

4) شور اول لایحه قرارداد بین‌المللی امداد

5) شور اول لایحه قرارداد تعاون مالی

6) شور اول لایحه تعیین تکلیف مستخدمینی که به علت مردن قادر به انجام وظیفه نمی‌باشند

7) موقع دستور جلسه بعد - ختم جلسه

مجلس یک ساعت و نیم قبل از ظهر به ریاست آقای دادگر تشکیل گردید

صورت مجلس روز سه‌شنبه 31 خردادماه را آقای مؤید احمدی (منشی) قرائت نمودند اسامی‌غائبین جلسه قبل که ضمن صورت مجلس خوانده شده است.

غائبین با اجازه آقایان: آشتیانی - روحی

غائبین بی اجازه آقایان: تیمور تاش - میرزا سید مهدی خان فاطمی - اورنگ - کفایی - آقا رضا مهدوی - امیرحسین خان

دیرآمده بی اجازه آقایان: چایچی - قوام

]1- تصویب صورت مجلس [

رئیس - آقای مهدوی

آقا رضا مهدوی - قبل از دستور

رئیس - در صورت مجلس نظری نیست؟ (نمایندگان - خیر) صورت مجلس تصویب شد.

] 2- تصویب سه فقره مرخصی[

رئیس - چند فقره خبر از کمیسیون عرایض و مرخصی رسیده است قرائت می‌شود:

خبر مرخصی آقای ناصری

نماینده محترم آقای ناصری برای رسیدگی به امور محلی از تاریخ 14 فروردین 1311 تقاضای چهل روز مرخصی نموده‌اند کمیسیون با تقاضای ایشان موافق و اینک خبر آن را تقدیم می‌دارد:

رئیس - این قسمت از مرخصی مربوط به گذشته است آقایان موافقین قیام فرمایند

(اغلب قیام نمودند)

رئیس - تصویب شد

خبر مرخصی آقای یارعلی

نماینده محترم آقای یارعلی به واسطه کسالت تقاضای دو ماه مرخصی از تاریخ چهاردهم تیرماه نموده‌اند کمیسیون با یک ماه

+++

از مدت مورد تقاضا موافق و اینک خبر آن را تقدیم مى‌دارد.

رئیس- آقاى رهنما

رهنما- بنده راجع به این قسمت با اصل موضوع مخالفتى ندارم ولى یک موضوعى است که به آقایان نمایندگان مى‌خواستم توضیح بدهم سابق بر این وقتى که مرخصى‌ها به مجلس مى‌آمد کمیسیون عرایض یک فرمولى گرفته بود در این کار که از نقطه‌نظر عمل حقیقتاً در جاى خودش این رویه بسیار پسندیده بود و آن این بود که حتى‌المقدور از حقوق اشخاصى که مرخصى خواسته بودند تخصیص داده می‌شد به مصارف خیریه محتاج نیست بنده در این قسمت زیاد عرض کنم محتاج نیست که بنده عرض کنم در این مملکت مرضایى هستند که کاملاً محتاج هستند که رعایتى از آنها بشود به عقیده بنده بهترین خدمت امروز در ایران این است که هرکسى داشته باشد از مال خودش کمک بکند به مریضخانه‌ها (صحیح است) حقیقتاً یک عمل انسانى است بنده یک روز رفتم در مریضخانه دولتى در آنجا دیدم که چه مراقبتى از مرضاى بى‌بضاعت می‌شود و مراقبتى که از اشخاص بى‌بضاعت می‌شد فوق‌العاده محل رضایت بود ولى باز یک عده مریض هستند که رجوع مى‌کنند به مریضخانه‌ها و مریضخانه‌ها براى معالجه آنها وسایل ندارند بودجه ندارند. کمیسیون عرایض و مرخصى یک فرمولی گرفته بود و آن این بود که برای هر مرخصی یک مقدارى یک عشر یا بیشتر اختصاص مى‌دادند به مریضخانه حضرت عبدالعظیم این مریضخانه بیست هزار تومان از پول افراد این مملکت خرجش شده است سال‌ها داده‌اند به امید این که تمام شود و بالاخره هر کسى یک جدیتى در سهم خودش کرده است و مجلس هم یک رویه گرفته بود که سعى کند و اقدام کند که این مریضخانه تمام بشود که تختخواب‌ها حاضر شود براى معالجه و مداواى مرضى خواستم تذکر بدهم به آقاى مخبر کمیسیون عرایض و مرخصى (بدون این که با اصل این خبر مخالف باشم) که چه ضرر دارد این رویه را دو مرتبه معمول کنند که از دست هرکسى که ساخته است یک مقدارى ولو ده تومان باشد به این کار تخصیص بدهند و به عقیده بنده بهترین کمک‌ها و مفیدترین عملیاتى که ما بکنیم همین است.

رئیس- آقاى ملک‏

ملک‌مدنى- عرض کنم که اصولاً اظهارات آقاى رهنما صحیح است در جاى خودش و به عقیده بنده مریضخانه هر قدر زیاد بشود براى رفاه عامه بهتر است کمیسیون عرایض هم وقتى که تصمیم گرفت یک کمک‌هاى زیادى به این کار کرد و در حدود دوازده سیزده هزار تومان آنچه که بنده خاطر دارم به این مریضخانه حضرت عبدالعظیم (ع) کمک کرد و علتش هم این بود که سابقاً یک مرخصی‌هاى ممتدى تقاضا مى‌کردند و کمیسیون عرایض هم تصمیم گرفت که کمکى به این مریضخانه از محل آن مرخصی‌ها بکند اخیراً در این خبرهاى مرخصى که براى مریضخانه‌ها و مؤسسات خیریه چیزى تخصیص داده نشده است دو علت دارد یکى این که مریضخانه حضرت عبدالعظیم (ع) معلوم نیست که با چه مبلغى خاتمه پیدا مى‌کند و مخصوصاً حضرتعالى که نماینده آن محل هستید استدعا می‌کنم که این را تحقیق بفرمایید و چون فوق‌العاده علاقه‌مند هستید این را مخصوصاً عرض مى‌کنم که طورى این مریضخانه را وسیع گرفته‌اند که با این قسم کمک مجلس ممکن نیست که این مریضخانه تمام شود زیرا براى حضرت عبدالعظیم (ع) یک مریضخانه که هست سى تختخواب داشته باشد کافى است کسى که از شهر پا نمی‌شود برود آنجا و در تختخواب آنجا بخوابد محدود است به یک عده اهالى حضرت عبدالعظیم (ع) و اطراف آن و تازه هر قدر هم که مریضخانه را توسعه بدهند و وقتى که خاتمه پیدا کرد بودجه ندارد در صورتی که مریضخانه بودجه لازم دارد بنده عقیده‌ام این است که سعى بکنند اولاً با یک مبلغ جزئى این مریضخانه خاتمه پیدا کند و در قسمت بودجه هم عقیده بنده این است که مخارج آنجا را هم صحیه بدهد براى این که یک مریضخانه مفیدى است و اداره صحیه در بودجه خودش مخارج این مریضخانه را پیش‌بینى بکند یک مطلب دیگر این که آقایان نمایندگان

+++

در سال یک ماه مرخصى حق دارند استفاده کنند و این یک ماه مرخصى را وقتى که خودشان حاضر نباشند یک مقدارى اختصاص بدهند براى یکى از مؤسسات خیریه کمیسیون نمی‌تواند آنها را مجبور کند آن یک نظرى بود که ما در کمیسیون مى‌گرفتیم براى مرخصی‌هاى ممتد ولى اخیراً چنانچه در این خبر هم ذکر شده دو ماه مرخصى خواسته‌اند و ما با یک ماه بیشتر موافقت نکرده‌ایم زیرا تصمیم قطعى کمیسیون این شده است که بیشتر از یک ماه در سال به آقایان نمایندگان مرخصى ندهند و هرکس که از یک ماه بیشتر خواست حقوق مرخصیش به صرفه مجلس ضبط می‌شود این بود که آقایان موافقت نکردند و الا در اصل نظر آقاى رهنما بنده هم موافقم.

رئیس- آقایانی که با مرخصى آقاى یارعلى موافقت دارند قیام فرمایند.

(اکثر برخاستند)

رئیس- تصویب شد. خبر مرخصى آقاى خواجوى: نماینده محترم آقاى خواجوى:

نماینده محترم آقاى خواجوى براى رسیدگى به امور محلى از تاریخ 12 تیرماه 1311 تقاضاى یک ماه مرخصى نموده‌اند کمیسیون با تقاضاى ایشان موافق و اینک خبر آن را تقدیم مى‌دارد.

رئیس- آقاى افسر

افسر- تصمیمات خصوصى کم کم دارد قانون می‌شود و جاى قانون را مى‌گیرد بنده لازم است تذکر بدهم و عرض کنم ما هنوز نظامنامه نگذرانده‌ایم که یک نماینده در سال یک ماه مرخصى بیشتر حق ندارد بگیرد مطابق نظامنامه کمیسیون موظف است که اگر عذر یک نماینده را موجه دانست و ممنوع بود یک ماه چهل روز، دو ماه، سه ماه هر چه دلش مى‌خواهد باید مرخصى بدهد و الا اگر عذرش مسموع نیست ده روز هم نباید بدهد و یک روز هم نباید بدهد و این نظامنامه بیست و دو سال است در جریان است از 1327 در جریان است الان بیست و چهار سال است (کلالى- بسیار خوب نظامنامه‌ای است)

+++

و مادامى که پیشنهاد رسمى نشده است براى تغییر نظامنامه و مجلس رأى نداده افکار شخصى و کمیسیون هیچ قابل اتباع ماها نیست کمیسیون البته میل خودشان است و می‌خواهند یک تصمیمى بگیرند مانعى ندارد که اگر یک کسى ناخوش است دارد می‌میرد یک ماه مرخصى بدهند اگر یک کسى می‌خواهد به املاک شخص خودش که می‌خواهد از بین برود سرکشى کند یک ماه مرخصى بدهد می‌خواهد کار دیگرى را انجام بدهد یک ماه این میل کمیسیون است باشد ولى ما فعلاً همچون قانونى نگذرانده‌ایم و تا وقتى که تغییرى در ماده نظامنامه داده نشده است این تصمیمات الزام آور نیست ولى حالا کم کم دارد طورى می‌شود که تصمیم دارد جاى قانون را مى‌گیرد ممکن است یک ماده پیشنهاد بشود که هیچ مرخصى به کسى ندهند ممکن است رأى داده شود ولى تا وقتى که این تصمیم در مجلس قطعى نشده است جزء اصول و مواد نظامنامه نمی‌شود قبول کرد و کم کم چون این اصل داشت مثل یک اصل تثبیت شده در مجلس قبول می‌شد عرض کردم و الا مخالفتى با آقایان ندارم.

رئیس- براى جلب توجه آقاى افسر عرض مى‌کنم که کمیسیون مى‌تواند اعمال نظر در رد یا قبول مرخصى‌ها بکند (افسر- البته می‌تواند) وقتى که به طور اعم و به طور کلى این اختیار را دارد این اختیار خودش را به قیافه‌ها و شکل‌هاى مختلف اعمال مى‌کند یک ماه می‌خواهد بدهد یک ماه می‌دهد یک وقت می‌تواند وضعیت مجلس را مراقبت بکند که مجلس به اقلیت نیفتد گاهى می‌تواند بیشتر بدهد بنابراین کمیسیون برخلاف تکلیفش عمل نکرده و می‌تواند این جور اصول را موقتاً اتخاذ کند. آقاى دیبا.

طباطبایى دیبا- فرمایشى که آقاى افسر فرمودند صحیح بود البته نظامنامه تا تغییرى نکرده که به قوت خودش باقى است هر نماینده هرچه دلخواهش است می‌تواند اجازه بگیرد و کمیسیون هم مختار است اجازه بدهد یا ندهد بالاخره خبرش تقدیم مجلس مى‌شود ولى بالاخره بنده عقیده‌ام این است که نظامنامه را باید تغییر داد و این یک اصل کلى نیست که کمیسیون در روى آن

+++

اصل کلی رأی بدهد و هیچ مقتضی نیست که بعضی‌ها شش ماه هفت ماه اجازه بگیرند و بعضی‌ها یک ماه هم نگیرند و یک تبعیض بی‌موردی بشود عقیده بنده این است چنان که با آقایان هم مذاکره شده و نظر آقایان هم جلب شده است که برای یک دوره تقنینیه دو ماه یا سه ماه یا هر قدر که شد (ولی دو ماه بهتر است) که هر نماینده در یک دوره تقنینیه دو ماه اجازه دارد مرخصی با استفاده از حقوق داشته باشد و الا زیادیش کمیسیون هم در تکلیف خودش غالباً متحیر است.

رئیس - آقایانی که با مرخصی آقای خواجوی موافقت دارند قیام فرمایند (عده زیادی برخاستند) تصویب شد.

] 3- شور اول لایحه قرارداد تحدید ادویه مخدره[

رئیس - خبر کمیسیون امور خارجه راجع به تحدید ادویه مخدره مطرح است. قرائت می‌شود:

خبر کمیسیون:

کمیسیون امور خارجه لایحه 564 دولت منضم به قرارداد تحدید ادویه محذره منعقده در ژنو را به حضور آقای وزیر امور خارجه مورد شور و مطالعه قرارداده و در نتیجه با ماده واحده پیشنهادی دولت موافقت حاصل و اینک خبر آن را برای تصویب مجلس شورای ملی تقدیم می‌دارد.

ماده واحده - مجلس شورای ملی قرارداد تحدید ساخت و تنظیم توزیع ادویه مخدره را مشتمل بر 34 ماده به ضمیمه پروتکل امضاء و سند اختتامیه که در تاریخ 13 ژویه 1931 مطابق با 21 تیرماه 1310 شمسی در ژنو به امضاء رسیده است تصویب و به دولت اجازه می‌دهد اسناد صحه شده آن را به دارالانشاء جامعه ملل تسلیم نماید.

رئیس - شور اول ماده واحده مطرح است اعتراضی نیست؟

(گفته شد - خیر) آقایانی که موافقت دارند با ورود در شور دوم قیام فرمایند (عده زیادی قیام نمودند) تصویب شد.

] 4- شور اول لایحه قرارداد بین‌المللی امداد[

رئیس - خبر کمیسیون امور خارجه راجع به قرارداد بین‌المللی امداد.

خبر کمیسیون:

کمیسیون امور خارجه لایحه 511 دولت منضم به قرارداد بین‌المللی امداد را با حضور آقای وزیر امور خارجه مورد شور و مطالعه قرارداده و با ماده واحده پیشنهادی دولت موافقت و اینک خبر آن را برای تصویب مجلس شورای ملی تقدیم می‌دارد.

ماده واحده - مجلس شورای ملی الحاق قطعی ایران را به قرارداد بین‌المللی امداد مشتمل بر بیست و یک ماده و همچنین به اساسنامه اتحاد بین‌المللی امداد مشتمل بر نوزده ماده که در تاریخ دوازدهم ژویه 1927 میلادی مطابق با بیستم سرطان 1306 شمسی در ژنو به امضاء رسیده است تصویب و به دولت اجازه می‌دهد اسناد مصدق آ‌ها را به دارالانشاء جامعه ملل تسلیم نماید.

رئیس - ماده واحده مطرح است اعتراضی نیست؟

(گفته شد - خیر) موافقین با ورود در شور دوم قیام فرمایند (عده زیادی قیام نمودند) تصویب شد.

] 5- شور اول لایحه قرارداد تعاون مالی [

رئیس - خبر کمیسیون امور خارجه مربوط به قرارداد تعاون مالی مطرح است.

خبر کمیسیون:

کمیسیون امور خارجه لایحه نمره 530 دولت منضم به قرارداد تعاون مالی منعقده در ژنو با حضور آقای وزیر امور خارجه مورد شور و مطالعه قرارداده و در نتیجه با ماده واحده پیشنهادی دولت موافقت و اینک خبر آن را برای تصویب مجلس شورای ملی تقدیم می‌دارد:

ماده واحده - مجلس شورای ملی قرارداد تعاون مالی مشتمل بر 36 ماده را که در تاریخ دوم اکتبر 1930 میلادی مطابق با دهم مهرماه 1309 شمسی در ژنو به امضاء رسیده است تصویب و به دولت اجازه می‌دهد اسناد صحه شده آن را به دارالانشاء جامعه ملل تسلیم نماید.

رئیس - ماده واحده مطرح است اعتراضی نرسیده است

موافقین با ورود در شور دوم قیام فرمایند (اغلب برخاستند) تصویب شد.

] 6- شور اول لایحه تعیین تکلیف مستخدمینی که به علت مرض قادر به انجام وظیفه نمی‌باشند[

رئیس - خبر کمیسیون داخله راجع به تعیین تکلیف

+++

مستخدمینى که به واسطه مرض قادر به انجام وظیفه نیستند

قرائت مى‌شود:

خبر کمیسیون‏

لایحه نمره 9123 دولت راجع به تعیین تکلیف مستخدمینى که به علت مرض قادر به انجام وظیفه نمى‌باشند باحضور آقاى وزیر مالیه در کمیسیون داخله مطرح و مورد شور واقع شده و یا مختصر اصلاحى تصویب گردید اینک خبر آن را تقدیم مى‌دارد.

ماده 1- هریک از مستخدمین رسمى و کنترانى و سریائى و دون رتبه مملکتى و بلدى به علت مرضى که قدرت انجام خدمت را از مستخدم سلب نماید و از حضور در سرخدمت باز بماند مى‌تواند حقوق ایام مرض را دریافت کند بدون این که این مدت بابت مرخصى محسوب شود مشروط به آن که این غیبت او سى روز در سال و از سه ماه در پنج سال تجاوز ننماید.

ماده 2- جزئیات و ترتیبات مقررات ماده اول به موجب نظامنامه وزارتى تعیین خواهد شد.

رئیس- مذاکره در کلیات است. آقاى دیبا.

طباطبایى دیبا- این ماده و این لایحه حقیقتاً براى ارفاق به مستخدمین است ولى با این ترتیبى که نوشته شده است بنده عقیده‌ام این است که چندان ارفاقى نیست براى مستخدمین براى این که نوشته شده است مرضى باشد که قدرت انجام خدمت را از مستخدم سلب کند ولى یک امراضى هست که ممکن است یک مرتبه یک کسى مریض باشد و فعلاً حاضر براى انجام خدمت هست ولى آن خدمت براى آن شخص مضر است یعنى برحسب تشخیص طبیب براى آتیه او مضر است که برود کار کند. این عبارت ماده اگر با این ترتیب نوشته شود با وجود غدغن طبیب آن مستخدم محروم مى‌شود و این یک اشکالى است که بنده عقیده‌ام این است که باید اصلاح کرد که تمام مراتب را شامل بشود نه یک مرضى که به کلى سلب قدرت را از مستخدم بکند یکى دیگر هم اینجا نوشته است که دون رتبه مملکتى و بلدى ولى یک مؤسساتى است که مربوط به مملکت و بلدى نیست ولى مرتباً از خزانه دولت حقوق مى‌گیرند مثل بانک ملى یا مریضخانه‌ها اینها یک مؤسساتى است که مملکتى نیست و بلدى هم نیست با وجود این آن مستخدمین ممکن است که از خزانه دولت حقوق بگیرند. بنده عقیده‌ام این است که یک مؤسساتى از خزانه دولت حقوق مى‌گیرند هم مشمول این لایحه باشد. این عقیده بنده است و بعد هم اگر واقعاً دولت می‌خواهد ارفاق کند عقیده بنده این است که در تمام مدت مرض باید مزد بدهد نه این که یک ماه بدهد. اینجا تخصیص شده به یک ماه بنده عقیده‌ام این است که تمام مدت مرض را قرار دهند و شامل شود.

وزیر مالیه- آقایان مسبوقند که تا حالا وقتى مستخدمى مریض می‌شد اصلاً یک روز هم حقوق نمی‌گرفت براى بهبودى حال مستخدمین ما خواستیم یک قانونى بیاوریم و این انتظار را نداشتیم که گفته شد عوض بیست روز پنج ماه دولت حقوق بدهد و اگر در منزل نشست و سرش هم درد کند باز بدهد بنده حالا صریح عرض مى‌کنم به طور مختصر و اجمال. این کار همین اندازه که ممکن است فوایدى درش داشته باشد خطراتى هم دارد همین طور که یک دفعه دیگر هم اینجا بحث شده بنده مى‌خواهم تکرار کنم. گفتند کسى که در راه انجام وظیفه مقتول شود اگر خاطر آقایان باشذ ما خواستیم صریحاً بنویسم که پا توى آتش بسوزد پا توى آب بیفتد مثل مأمورین اطفائیه یا این که تونل مى‌کند دینامیت منفجر شود. گفتند چرا این همه طول و تفصیل براى این که مى‌خواهیم هیچ نوع سوء تفسیرى نباشد در کار و نمى‌خواهیم به آنهاى دیگر بدهیم وقتى یک چیزى سربسته شد همه جور قابل سوء تفسیر است. ما باید دو دقت بکنیم یکى این که آن کسى که حقیقتاً مریض است بى‌حقوق نماند و این راه را هم سد کنیم که کسى که حقیقتاً مریض نیست حقوق بگیرد. آقایان باید مراقب این باشند که این حق از کسى که مریض است فوت نشود و از آن طرف هم باید مراقب مالیه و منافع مالى مملکت باشند که کسى که مریض نیست و مى‌گوید مریضم و توى خانه مانده پول خزانه دولت توى جیب این شخص نرود. حالا جهت جامع این از حالا تا یک ماه دیگر هم اگر بحث و دقت کنیم چاره نداریم جز این که یک عبارات صریحى به مضمون همین عبارت

+++

بنویسیم که از هزار مورد شاید به آن شخصى که حقیقتاً مریض است داده نشود و باید از این یکى اغماض کرد تا این که محدود شود به آنهایى که اکثریت عظیمه را تشکیل مى‌دهد و محدود می‌شود به آنهایى که حقیقتاً مریض هستند و الا اگر قدرى شل گردید عبارت را یک سال ممکن است یک کسى به وزارت داخله مثلاً نرود براى این که دردى دارد پایش مى‌خارد من از کجا بدانم. اطباى مملکت ما هم خیلى اشخاصى خوبى هستند و خیلى مهربان هستند و وقتى که یک کسى را معاینه مى‌کنند مى‌بیند یک چیزیش است. بنده نمی‌گویم چیزى نیست ولى از صد تا اینجور آدم یکى‌اش واقعاً مریض است و از کارش وا مى‌ماند و الا هرکدام از ماها یا عصبانى هستیم یا معده‌مان خوب کار نمى‌کند یا سوء هضم داریم ولى اینها مانع نمى‌شود که ما کار نکنیم یک کسى که صبح نمی‌آید به اداره و سرخدمتش حاضر نمى‌شود و از خزانه مملکت پول مى‌گیرد قول او نباید تنها کافى باشد این است که اول بعد از خیلى تفکرات نوشتیم مریضى بسترى. فکر ما این بود گرچه مى‌دانستیم که غیربسترى هم ممکن است نتواند کار کند مثلاً دستش شکسته باشد. این دو سه تا را هم گفتیم نگیرند. ولى آقایان در کمیسیون دقت کافى کردند بنده هم قبول کردم به مریضى که سلب قدرت کار کردن از او بشود و سلب قدرت انجام وظیفه از او بشود داده شود. اما حالا از این هم تجاوز کنیم و عبارت‌هایى بنویسیم خوب نیست. بنده تصدیق دارم ممکن است این عبارتى که ما نوشته‌ایم در سال دو نفر را که حقیقتاً قادر انجام وظیفه نیست داخل این عبارت نشود و بى‌حقوق بمانند ولى کار دیگرى نمى‌توانیم بکنیم و اگر بخواهیم عبارت را طورى بنویسیم که این دو نفر هم داخل شوند آن وقت پنجاه نفر دیگر هم که مستحق نیستند داخل می‌شوند. پس یک عبارت جامعى که به قدرى دقیق باشد که به قول آقایان جامع افراد و مانع اغیار باشد گمان مى‌کنم خدا خلق نکرده و در این موارد باید طورى بنویسیم که منافع خزانه مملکت هم رعایت شود. این است که عرض می‌کنم اگر بخواهیم در این قبیل موارد خیلى شل کنیم اصل موضوع از میان می‌رود آن وقت بنده مجبور می‌شوم که لایحه را نیاورم و همین وضع حالیه می‌شود که کسى که مریض بسترى است محروم مى‌ماند. اما در باب مؤسسات ما نوشتیم مأمور دولت آقایان در کمیسیون فرمودند استخدام لشکرى و مجلس شوراى ملى و استخدام بلدى را هم داخل کردند اگر چه مستخدمین بلدى از خزانه مملکت حقوق نمى‌گیرند معذالک براى این که در بعضى امور قوانین استخدامى‏ اشتراک دارند ما قبول کردیم. ولى از این حد نمى‌توانیم تجاوز کنیم. فرمودند مستخدمین بانک ملى مستخدمین بانک از خزانه دولت حقوق نمى‌گیرند و یک شاهى از خزانه مملکت به آنها داده نمى‌شود. اینها اعضا یک بانکى هستند و از بانک حقوق مى‌گیرند. حالا آن بانک صاحب سرمایه‌اش یعنى آکسیونر آن دولت است دخلى به مطلب ندارد. اگر کسى در مریضخانه باشد اگر مریضخانه دولتى است که شامل این می‌شود و اگر دولتى نیست و غیردولتى است و می‌خواهیم اینها را هم شامل کنیم آن وقت تمام مؤسسات تجارتى و کمپانی‌ها و غیره را هم باید بنویسیم آن وقت یک قانون کلى و مملکتى می‌شود که مثلاً هر شاگردى که در دکانش مریض شد او را هم شامل شود البته این خیلى خوب است ولى موقع دارد ما الان در صدد این کار نیستیم. ما در این قانون منحصر کرده‌ایم به اشخاصى که از خزانه مملکت منحصراً حقوق مى‌گیرند. بلدى را هم داخل کردیم یا این که از خزانه مملکت حقوق نمى‌گیرند چون در بعضى ترتیبات شرکت دارند با مستخدمین کشورى آنها را هم داخل کردیم و به این اندازه وسعت دادیم ولى از آقایان تمنا دارم به همین حال باقى بگذارند. پانزده روز را هم ما در کمیسیون بیست روز کردیم. دو ماه را هم سه ماه کردیم براى مستخدمین بدبختى که بعضى اوقات واقعاً ناخوش مى‌شوند و جزو مرخصى حساب مى‌کنند. اگر مرخصى نباشد اصلاً حقوق گیرش نمى‌آید. بگذارید این بگذرد اینها زودتر راحت شوند.

رئیس- آقاى رهنما

رهنما- بنده در قسمت اظهارات آقاى وزیر مالیه یک قسمتش را متوجه شدم و آن قسمت این بود که فرمودند اصل خبر با خبرى که کمیسیون داده یک اختلاف پنج روزه پیدا کرده یعنى دولت پیشنهاد کرده پانزده روز مرض مستخدم جزء ایام مرخصیش محسوب شود. کمیسیون

+++

بیست روز کرده در صورتى که این طور نیست و 30 روز کرده‌اند. این خبر را بنده مى‌خوانم و تازه بنده به این خبر هم اعتراض دارم (ماده اول- هر یک از مستخدمین رسمى و کنتراتى و سرپایى و دون رتبه مملکتى به علت مرضى که قدرت انجام خدمت را از مستخدم سلب نماید و از حضور در سرخدمت باز بماند مى‌تواند حقوق ایام مرض را دریافت کند بدون این که این مدت بابت مرخصى محسوب شود مشروط به آن که این غیبت از سى روز در سال) کمیسیون سى روز تصویب کرده (و از سه ماه در پنج سال تجاوز ننماید) (احتشام زاده و مخبر- اشتباه در طبع شده است باید بیست روز باشد) در هر صورت بنده با سى روز هم مخالفم براى چه مخالفم؟ براى این که اولاً این لایحه براى چه آمده است یعنى به رعایت و ملاحظه کدام طبقه آمده است. مستخدمین مملکتى چند طبقه هستند مستخدمین رسمى و کنتراتى و غیره ما مستخدمین کنتراتى داریم که حقوق زیاد مى‌گیرند بعد مى‌آید سر مستخدمین سرپایى و دون رتبه. اینها را هم مى‌دانیم چقدر حقوق مى‌گیرند آیا براى رعایت درجه اول یا درجه دوم این لایحه آمده است یا براى رعایت مجموع اینها؟ اگر براى مجموع اینها است که باید تصدیق کنید که این دو طبقه باهم فرق دارند این را نمی‌شود انکار کرد. مستخدمین سرپایى مستخدمى که سى تومان یا سى و یک تومان حقوق مى‌گیرد با زندگانى گران امروز این شوخى نیست فرق دارد زندگانى این مستخدم با کسی که سیصد تومان یا چهارصد تومان حقوق مى‌گیرد در هر حال بایستى رعایت این نکات را کرد ما نمى‌توانیم بگوییم که یک مستخدم جزء اگر حصبه گرفت زندگانیش با آن مستخدمى که چهارصد تومان حقوق مى‌گیرد فرق ندارد. اولى پانزده روز ضرر مى‌کند دومى هم پانزده روز اولى آب فیلتره و آب جوشیده مى‌تواند بخورد دومى نمى‌تواند بخورد. مرض در زندگانى دومى مدتش طولانى‌تر است در صورتی که در زندگانى اولى طولانى نیست (صحیح است) وسایل زندگانى براى اولى فراهم‌تر و بیشتر است بالاخره طرز زندگى و معالجه و پرستارى و نگاهدارى همه اینها در طرز زندگانى این طبقات فرق مى‌کند. پس ما نمى‌توانیم وقتى که یک قانونى وضع مى‌کنیم هر دو اینها را مساوى بگیریم و براى هر دو یک مدت قرار دهیم. اگر پیشخدمت یا مستخدم جزء یک وزارتخانه حصبه گرفت چهل روز چهل و پنج روز خوابید آیا شما پانزده روز به او حقوق مى‌دهید و بقیه را بابت چیزش حساب مى‌کنید. این انصاف نیست آقا با قیدى که خود آقاى وزیر مالیه در این قسمت کردند و حقاً هم همین طور است که فرمودند مرض باید محدود باشد به یک حدى تا اگر یک کسى پایش بخارد شامل این مرخصى نشود. اما اگر کسى دستش بشکند یا یک مرخصى تندى بگیرد براى این مریض در صورتی که از آن طبقه باشد کم است به عقیده بنده و اگر سى روز هم باشد باز کم است بنابراین بنده مى‌خواهم این قسمت را به نظر آقایان نمایندگان برسانم که توافق نظرى حاصل شود در قسمت دوم که از سى روز به بالا باشد فرض کنید یکى از این اشخاص دستش شکست و مدت سى روزش هم چهل و پنج روز شد یا مریض حصبه بود این اگر خوب شد و بعد آمد سرکارش و مشغول کار شد و مشغول شنیدن صداى زنگ‌هاى اطاق شد آن وقت این را پانزده روز درباره‌اش منظور کنید این انصاف نیست باید دست‌شان را باز بگذارید و محدود نکنید بین آن طبقه که وسایل زندگانى دارند با آن طبقه که وسایل زندگانى را فاقدند تفاوتى گذارده شود و الا خلاف انصاف است.

نمایندگان- صحیح است‏

احتشام‌زاده- شرحى نماینده محترم راجع به وضعیت زندگانى مستخدمین جزء و مستخدمین سرپایى فرمودند البته هیچ مورد تردید نیست که وسایل امرار معاش و دفع مرض براى آن طبقات بالا فراهم‌تر است تا طبقات پایین ولى این را هم تصدیق مى‌فرمایید که زندگانى اشخاص هم متناسب است این نکته که فرمودید محل تصدیق است و این را هم معتقد هستم که از این طبقه باید بیشتر رعایت شود ولى ما هیچ دلیلى هم نداریم که بگوییم اگر یک مستخدمى سال‌ها هم در یک وزارتخانه خدمت کرد و از خودش لیاقت و کفایت بروز داد و در اثر لیاقت ارتقاء پیدا کرد و به یک مراتبى رسید آن را از یک حقوقى که مستخدمین جزء و پایینش دارند محروم

+++

کنیم بنده تعجب دارم مستخدمى که سال‌ها خدمت کرده است و خودش را رسانده است به یک مراتب عالیه و مثلاً در سایه خدمت مستخدم رتبه هشت شده است این اگر آمد مریض شد چرا باید بگوییم که مستخدم رتبه هشت که ماهى دویست و دوازده تومان حقوق مى‌گیرد نباید آن استفاده که مستخدم جزء از حقوق ایام مرضش مى‌نماید ننماید و چون مستخدم دون اشل زندگانیش بد است این نوع مستخدمین از حقوق خودشان محروم بمانند این یک امرى است که البته از نقطه‌نظر فلسفه خیلى خوب و مطلوب به نظر مى‌آید ولى از نقطه‌نظر عمل صحیح نیست. تمام طبقات مردم زندگانی‌شان مختلف است و هیچ قوه و قدرتى نمى‌تواند زندگانى طبقات مختلفه را یکسان کند این اختلافات البته همیشه در زندگانى بشر هست در همین طبقه مستخدمین هم هست آن وقت از حیث درجه لیاقت که مستخدمین دارند و از حیث انجام وظیفه که دارند اینها درجات‌شان فرق مى‌کند و هر حقى را که نقطه‌نظر استخدام دولتى براى مستخدمین دون اشل یا سرپایى قائل شده‌ایم باید حقاً و انصافاً هم براى مستخدمین رتبه 5- 6- 7- 8 و 9 و سایر مستخدمین قائل شویم براى این که آنها از روى لیاقت و استحقاق صاحب این درجه شده‌اند و هیچ دلیل و منطقى نیست که ما آنها را محروم کنیم و بگوییم که چون باید با مستخدمین پایین همراهى کنیم اینها را از این حقوق محروم نماییم. این که فرمودند اگر مستخدم سرپایى چهل و پنج روز مبتلا به حصبه شد مطابق این لایحه فقط بیست روز باید به او اجازه بدهیم که استفاده کند از ایام مرخصیش و بقیه ایامش را چه کنیم اولاً لازم است عرض کنم همان طور که آقاى وزیر مالیه فرمودند اگر تا به حال مستخدمى مبتلا به مرض می‌شد که قدرت خدمت را از او سلب مى‌کرد جز این که به عنوان مرخصى یک مساعدتى با او مى‌گردند و حقوقى به او مى‌دادند چاره نبود حالا این قدم را دولت از نقطه‌نظر مساعدت و ارفاق با مستخدمین برداشته است و این لایحه را به مجلس آورده است که یک مساعدتى در حدود توانایى خزانه دولت با مستخدمینى که مریض مى‌شوند بشود و هیچ مانعى ندارد اگر یک مستخدمى چهل و پنج روز مبتلا به مرض حصبه شد به تناسب سنوات خدمتش جمع کند این مدت مرخصى را و استفاده کند چون این محدود نشده است به بیست روز که بگوییم این مستخدم اگر چهل و پنج روز مریض شد چه بکند این مدت مرخصى را. بابت دو سال و چند وقت از خدمتش حساب مى‌کنند و تمام حقوقش را بهش مى‌دهد براى این ما اجازه داده‌ایم که تا سه ماه یک مستخدمى بتواند از این مرخصى که به او داده می‌شود از این مزیتى که به او داده مى‌شود استفاده کند پس اگر یک مستخدمى چهل و پنج روز مریض شد هیچ مانعى ندارد که به تناسب سنوات متعدده که خدمت داشته باشد حق به او بدهیم جمع کنیم مرخصى‌هاى بیست روزه مرض را و به او تا سه ماه هم مى‌تواند وزارتخانه مرخصى بدهد (افشار- متوالیاً یا متناوباً ) البته هیچ تردیدى نیست این مدت به تناسب سنوات خدمت است اگر بنده مستخدم دولت هستم و پنج سال در یک وزارتخانه خدمت کردم و آن وقت سه ماه مریض شدم تمام سه ماه را به من حقوق خواهند داد و مستخدمین هم که هر سال متوالیاً مریض نمى‌شوند. البته یک مرض‌هایى است که اغلب در هر سال دو سال یک مرتبه مبتلا مى‌شوند و آن البته چهار روز کافى است براى معالجه و از آن طرف تصدیق مى‌فرمایید بایستى این رعایت را کرد که اگر بخواهیم بلاحد و غیر محدود بکنیم این‏ مدت را دولت هم قادر نخواهد بود حقوق آنها را تأمین کند براى این که براى هر شغلى در بودجه یک حقوق معین شده است البته احتیاج داشته‌اند به یک مستخدمى که آمده‌اند در تشکیلات وزارتخانه یک پستى براى او قائل شده‌اند و یک بودجه براى او معین کرده‌اند اگر یک مستخدمى یک سال مریض شد و از حقوق خودش استفاده کرد باید تصدیق کرد که ممکن است کارهاى ادارى بماند و بالنتیجه فلسفه تشکیل اداره که انجام امور مردم باشد از بین مى‌رود بنده خیال مى‌کنم این لایحه که فعلاً تنظیم شده است با اصلاحاتى که در کمیسیون شده یک حد معتدل و متوسطى است براى مساعدت با طبقه مستخدمین و آقایان موافقت بفرمایند که این لایحه به این ترتیب تصویب شود و همین

+++

طور که در گذشته یک چنین لایحه نداشتیم براى مستخدمین در آتیه هم اگر چنانچه ضرورت ایجاب کرد و در عمل دیدیم که این مقدار کم است یا احتیاج بیشترى هست آن وقت باز هم دست دولت باز است هیچ مانعى ندارد یک لایحه بیاورد مجلس شوراى ملى هم با رعایت حال مستخدم و تجربیاتى که دولت پیدا کرده است البته تصویب خواهد کرد که اصلاحاتى را که لازم است و عجالتاً به عقیده بنده و نظر کمیسیون این لایحه یک حد معتدل و متوسطى است که هم از نظر ارفاق با طبقه مستخدم و هم از نظر رعایت خزانه دولت تنظیم شده.

رئیس- آقاى مؤید احمدى‏

مؤید احمدى- همین طور که آقاى وزیر مالیه فرمودند سابقاً قانونى براى این مسأله نبود و هرگاه مستخدمى مریض مى‌شد معلوم نبود تکلیف چیست رعایتی که از او می‌کردند این بود که بابت مرخصی سالیانه‌اش محسوب می‌داشتند و البته این ترتیب خوبی نبود و بی‌انصافی بود با عدالت مخالفت داشت از این نقطه‌نظر دولت این لایحه را آورده است به مجلس براى رفع آن بى‌انصافى حالا این دلیل نشد که آقاى وزیر مالیه و آقاى مخبر می‌فرمایند سابق با شتر مسافرت مى‌کردند. خوب آقا سابق با شتر مسافرت می‌کردند حالا هم اتومبیل را ول کنیم سوار شتر بشویم؟ این که منطق ندارد. این که چه چیز ایجاب کرد که دولت این لایحه را به مجلس بیاورد همین که عرض کردم مستخدمى است که مریض می‌شود یک ماه و چهل روز مستخدمى است که کار از او ساخته مى‌شود دولت چون این را حس کرد این لایحه را آورد در این مدت یک کمکى به او بکند و از این نظر واقعاً بنده به سهم خودم که یک نفر مستخدم هستم تشکر مى‌کنم از دولت که این فکر را کرده ولى حالا که آمده باید طورى نوشت که محظور تولید نکند و اما این که مى‌فرمایید حالا این را اجرا مى‌کنیم اگر محظورى تولید شد بعد یک لایحه دیگرى مى‌آوریم چرا؟ حالا اگر ممکن است ما محظور این را بفهمیم و همین حالا پیشنهاد کنیم و مذاکره کنیم بهتر از این است که یک مجلس دیگر و یک کمیسیون دیگر و یک جلسه دیگر در این موضوع مذاکره کنیم. عرض کنم دو اشکال در این لایحه هست و بنده از دو جهت مخالفم یکى اشکالى که آقاى رهنما فرمودند جواب آقاى مخبر قانع کننده نبود ملاحظه بفرمایید مستخدم سرپایى مستخدم تحت اشل در معرض مرض بیشتر از مستخدم پشت میزى است به اصطلاح آن توى دالان نشسته بیچاره در راهرو نشسته و او در اطاق گرم پاى بخارى و آن که در راهرو نشسته بیشتر سرما مى‌خورد و ثانیاً آن شخصى که رتبه هشت یا رتبه نه دارد اگر یک ماه مرضش بیشتر طول کشید از جیبش دارد بخورد این بدیهى است دولى مستخدمى که هیجده تومان حقوق مى‌گیرد در ولایات هشت تومان (طهرانى- چهار تومان) چهار تومان حقوقش است این بیچاره مرضش دو ماه طول کشید آن وقت یک ماهش را بهش بدهند بعد از گرسنگی بمیرد البته این عادلانه نیست. دولت حقیقتاً از نظر عدالت این لایحه را آورده خوب است یک فرقى بگذارد بین مستخدم تحت اشل و سرپایى و مستخدم رسمى این یک علت مخالفت بنده علت دوم بنده در لایحه سى روز خواندم (مخبر- اشتباه شده بیست روز است) بنده با سى روز مخالف بودم حالا شده است بیست روز البته مخالف بنده شدیدتر خواهد بود به علت این که مرضش طول کشید مرض حصبه داشت چهل روز شد آقاى احتشام‌زاده فرمودند از بابت سه ماه حساب مى‌شود خوب اگر سال بعد هم دو مرتبه مریض شد یک مرض دیگر گرفت آن وقت مى‌فرمایید تو در سال اول استفاده کردى از بابت مرض امسال دیگر نمی‌شود. پس این فایده به حال او ندارد امسال مریض شد دو ماه شما فرمودید که استفاده مى‌کند بعد آمد و دو سال گذشت باز مریض شد دو مرتبه دو ماه طول کشید آن وقت محل ندارد باید بى‌حقوق بماند بنده البته موافقت ندارم با این که تنبلى کند یا عرض کنم تصدیقات طبى که اطلاع دارم گاهى مى‌آورند آنها را بنده تصدیق دارم اما نه واقعاً یک کسى که مریض است و همین طور که در این عبارت نوشته شد که خیلى و واقعاً بهتر از عبارت اول است چون بسترى یک عبارتى است که همه کس

+++

ممکن بود در رختخواب بخوابد ولى وقتی که یک کسى سلب قدرت کار کردن از او شده است و یک ماه چهل روز مرضش طول کشیده باید حقوقش را بدهند معالجه شود بیاید سرکار. این است که بنده عقیده‌ام این بود که در لایحه اصلاً مدت معین نمی‌شد اختیار دست دولت باشد به نظر خودش وزارت مالیه مثلاً البته از حال مستخدمین خودش مطلع است اداره تفتیش مطلع است سایر وزارتخانه‌ها همین طور اختیار دست وزارتخانه‌ها باشد وقتى که دید مریض است و به درد نمی‌خورد بهش بدهد ولى محدود کردن به مدتش خود وزارتخانه‌ها دچار اشکال خواهند شد.

وزیر مالیه- درباره این که به مستخدمین طبقات پایین ارفاق بیشترى رعایت بیشترى بشود بنده از صمیم قلب همراهم براى این قسمت بالخصوص عرض مى‌کنم به طور کلى هر نوع ارفاق‌هایى بشود مستحق هستند ولى این را هم در نظر باید گرفت که اینهایى که مى‌فرمایید حقوق کم مى‌گیرند اصلاً در مملکت در کارهاى دیگر هم طبقات پایین حقوق‌شان کم است و خیلى بد گذران مى‌کنند اگر اساس حقوق قلیل است و کم است باید زیاد کرد ولى این را بنده همیشه طرفدار بوده‌ام که آدم به نوکرش سه تومان حقوق بدهد یک خروار برنج ده من روغن و پنجاه من گندم بدهد خوب است این منت‌ها را سرش نگذارد پانزده تومان بیست تومان حقوق به او بدهد و هیچ چیز هم ندهد یک من میوه هم ندهد این طور انعامات زمستانى و عیدى و اینها فایده ندارد اگر حقوقش کمتر از حداقلى است که انسان با او می‌تواند زندگى کند باید بیشترش کنند و باید البته متناسب زندگى این چیزها تغییر یابد ولى این چیزها بدبختانه این طور که مى‌فرمایید بیشتر نظرتان به طبقه پایین است و طبقه پایین ما خیلى کم مبتلا هستیم نسبتاً کمتر هستند که اینها غایب باشند با ناخوشی‌هایى که غیر بسترى هم باشد باز می‌آید سرکارش ولى آن مستخدمین طبقه بالا اگر عصبانى هم بشود می‌خواهد چند روزى استراحت کند این حکم کلى نیست ولى غالباً این طور اتفاق مى‌افتد این است که برایشان همین اندازه که در سال به نظر آمده اینها خودشان حالا پانزده روز هم مرخصى دارند در واقع چهل و پنج روز در سال اگر ناخوش هم باشند پانزده روز یا بیست روز هم ناخوشیش ثابت شود رعایت بشود و در این باب بنده گمان مى‌کنم که کافى است ولى یک چیزى در آخر فرمودید (مؤید احمدى- راجع به اختیار) این را خواهش مى‌کنم اختیار دست ما ندهید ما خودمان قوانین مى‌آوریم که اختیار از دست مأمورین دولت خارج شود شما به یک حاکمى یک مأمورى به یک وزیرى اعتماد دارید اما در رأفت و افراط در درجه عمل و سخت گیریش اعتماد ندارید همین طور کدامش تا چه اندازه در مراقبت خزانه سخت گیر است و کدامش تا چه اندازه اهل خیر و اهل رحمت و اهل رأفت است و این را هم که ما اینجا مى‌نویسیم البته بنده براى وزارت مالیه که نمى‌نویسم بنده اگر هیچ چیز هم ننویسید بنویسید که به وزارت مالیه ثابت شود به بنده دیر ثابت می‌شود ولى وقتى نوشتید همین قدر که نتوانست بیاید یا ادعاى مرض کرد ممکن است یکى از اعضا ادارات دولتى نه در مرکز در ولایات محتاج به مرخصى شود در ولایات که از مرکز اجازه نمى‌گیرند آن شخص که ادعاى مرض مى‌کند چه باید بکند این است که بنده عقیده دارم در این خصوص هر قدر بتواند سخت گیرى کند که مرض ثابت شود و معین شود که واقعاً مریض است و مدتش هم محدود شود و از آن طرف البته ما پانزده روز نوشته بودیم آقایان بیست روز کردند در کمیسیون ما قبول داریم اگر پیشنهادهایى در یک ماده‌هایى باشد که ما بتوانیم مطالعه کنیم و باز شور اول است کمیسیون قانع شود یک کارى مى‌توانیم بکنیم ولى در هر حال باید عرض کنم ما در آن واحد باید دو چیز را در نظر بگیریم هم حقوق مستخدم در موقع مرض رعایت شود و هم مراقبت خزانه مملکت را بکنیم.

جمعى از نمایندگان- کافى است.

+++

رئیس- آقاى بیات‏

مرتضى‌قلی خان بیات- بنده در این موقعى که این ماده قانون استخدام مطرح است می‌خواستم یک تذکرى خدمت آقاى وزیر مالیه عرض کرده باشم اگر چنانچه در نظر داشته باشند در آن موقع که قانون استخدام مطرح بود یک پیشنهادى از طرف بنده شده بود و آقاى وزیر مالیه تقاضا فرمودند چون مطالعه نشده و این قانون هم باید زود بگذرد موافقت کنیم این قانون بگذرد و بعد در پیشنهاد بنده مطالعه بفرمایند و در مجلس به یک صورتى بیاورند و یک لایحه بشود و این قسمت حل شود مدتى از آن قانون تا این قانون گذشته و توجهى نفرمودند و حالا باز این قانون در اینجا مطرح است بنده موقع را مغتنم شمردم و مخصوصاً می‌خواهم تقاضا کنم از آقاى وزیر مالیه چون در این مدت اگر یک مطالعاتى بنا بوده در اطراف آن بشود شده توجهى بفرمایند تا شور دوم این قانون که به مجلس مى‌آید نظریه را که راجع به آن پیشنهاد دارند آن نظریه را از طرف دولت بفرمایند و بعضى اشخاصى هم که از ایشان حقیقتاً بدون جهت یک حقى سلب شده به حق خودشان برسند پیشنهادى هم تقدیم مى‌کنم که در بحث بین‌الشورین در کمیسیون حل شود و آقاى وزیر مالیه هم نظریات خودشان را بفرمایند.

جمعى از نمایندگان- کافى است.

رئیس- آقاى دکتر ملک‌زاده‏

دکتر ملک‌زاده- بنده فقط اینجا خواستم تذکرى بدهم به آقاى وزیر مالیه که در کمیسیون این را مورد بحث قرار دادند چون در اینجا در لایحه بیست روز معین کرده است براى مرض و آن هم تقریباً قید شده است مرضى که تقریباً بسترى کند بنده خواستم تذکرى بدهم که صرف نظر از یک امراض خیلى کوچکى که اصلاً در کتب طب نوشته نشده است یک کسالت‌هاى خیلى کوچکى عموماً اگر احصائیه طول امراض را مورد دقت قرار دهیم شاید هشتاد درصد طول و دوره مرض از یک ماه و چهل روز تجاوز مى‌کند این است که اگر موافقت بفرمایند همین طور از این سهوى که شده است در این ماده ما از این سهو عمدى هرچه بوده است استفاده کنیم ایشان هم موافقت بفرمایند و بیست روز را سى روز کنیم. موضوع دوم چون در اینجا مذاکره شده است بنده تصدیق مى‌کنم که آقاى وزیر مالیه با گرفتارى که دارند همیشه یک مسائلى را که جنبه اجتماعى و منافع عمومى داشته است آورده‌اند به مجلس و گذرانده‌اند دو موضوع اینجا مذاکره شد که به عقیده بنده قابل توجه است یکى این که خودشان فرمودند که اطباء خودشان رعایت مى‌کنند بنده امیدوارم یک روزى یک لایحه در اینجا تقدیم بشود که حقیقتاً اطبایى که برخلاف حق و برخلاف اصول علمى و وجدان‌شان تصدیق مى‌دهند مورد تعقیب و مجازات شوند یعنى حقیقتاً لازم است و از چیزهایى است که در عمل و در زندگانى عمومى خیلى کمال اهمیت را دارد و مخصوصاً بنده استدعا مى‌کنم که این موضوع مورد توجه دولت واقع شود و دوم این که امیدوارم یک روزى هم این لایحه که محدود به مستخدمین دولت شده است یک قدرى عمومى پیدا کند و عموم طبقات مزدور و حقوق بگیر شامل یک لایحه از این قبیل بشوند که وقتى مریض مى‌شوند و بسترى هستند به کلى آنها بیچاره و مستأصل نباشند و نشوند و آنها بتوانند یک حقوق روزنه از طرف رؤساى کارخانه و استادان‌شان به آنها داده شود.

جمعى از نمایندگان- مذاکرات کافى است.

رئیس- آقایانى که موافقت دارند با ورود در شور مواد قیام فرمایند.

(اکثر قیام نمودند)

رئیس- تصویب شد ماده اول قرائت مى‌شود.

ماده 1- هریک از مستخدمین رسمى و کنتراتى و سرپایى و دون رتبه مملکتى و بلدى به علت مرضى که قدرت انجام خدمت را از مستخدم سلب نماید و از حضور در سر خدمت باز بماند مى‌تواند حقوق ایام مرض را دریافت کند بدون این که این مدت بابت مرخصى

+++

محسوب شود مشروط به آن که این غیبت از سى روز در سال و از سه ماه در پنج سال تجاوز ننماید.

رئیس- آقاى اعتبار

اعتبار- بنده در اینجا اشکالى که داشتم یک قسمت و آقاى مخبر توضیح فرمودند بهتر این است براى این که در ماده سوء تفاهمى نشود آقاى وزیر مالیه این قسمت را تصریح بفرمایید سابق و تا به حال معمول بود که مستخدمى اگر مریض می‌شد می‌خواست استفاده از حقوق بکند به عنوان مرخصى سابقه بود مرخصى مى‌داند یعنى سالى یک ماه و مجموع چهار ماه و بلکه هشت ماه یک طورى بود که از او مى‌خواست استفاده بکند این قانون که مى‌آید البته بیش از چهار ماه است یعنى بیش از آن مرخصى مى‌تواند استفاده بکند یک مستخدمى همین طوری که آقاى مخبر هم توضیح دادند سى روز کسالت پیدا کرد بیست روز از این استفاده مى‌کند ده روزش را ممکن است از مرخصى‌هاى قانونى خودش استفاده کرده باشد این تسهیل نسبت در واقع و در عمال با آن اشکالاتى که ممکن است و مى‌بینیم هرچه قانون صریح و روشن باشد بهتر است ممکن است که این زحمت مرتفع کند این را بنده خیال مى‌کنم که اگر موافقت شود یک تبصره تهیه شده است قبول بفرمایند و آقاى وزیر مالیه این را هم توضیح بفرمایند که در اینجا در صورت مجلس نوشته شود که این مرخصى را علاوه بر مرخصى‌هاى سالیانه خودش استفاده مى‌کند؟ (دکتر طاهرى- تصریح دارد) کجایش تصریح دارد؟ عرض کنم یکى دیگر موضوع سه ماه در پنج سال بنده این را نفهمیدم عملش چطور مى‌شود یک مستخدمى که پنج سال مریض نشود و اگر سه ماه مریض شد استفاده کند؟ یا اگر پنج روز مریض شد در ظرف پنج سال این پنج روز هم از آن سه ماه کسر می‌شود مقصود چیست؟ این را بنده نفهمیدم چه صورتى پیدا مى‌کند؟ و بعد هم اینجا آقاى رهنما و آقاى مؤید در قسمت مستخدمین سرپایى و رتبه هشت و اینها یک مبحثى طرح فرمودند. عدالت با تنظیمات تطبیق نمى‌کند اصلاً نمی‌شود اگر عدالت است چرا شما به یک مستخدمى مى‌دهید بیست و پنج تومان به بنده یا شما مى‌دهند دویست تومان؟ این عدالت نیست بالاخره تنظیمات با عدالت تطبیق نمى‌کند و بایستى هرکس در حدود خودش باشد آن کسى که رتبه هشت شده یا مزایایى و یک جهاتى داشته و بالاخره ما بگوییم او چون رتبه هشت شده و جلو بخارى نشسته بیست روز مرخصى بگیرد آن که بیرون نشسته است سى روز بگیرد. ولى قانون وقتى که شد على‌السویه است و باید به یک تهیج باشد به این جهت بنده عقیده‌ام این است که رتبه هشت و نه را این قدر آزار دادن مورد ندارد. و تبصره را هم که تهیه کرده‌ام تقدیم مى‌کنم به آقاى وزیر مالیه براى این که قضیه خیلى روشن باشد اگر موافقت بفرمایید در یک ماده قید شود.

رئیس- آقاى فهیمى‏

فهیمى- بنده هم مخالفم اگر موافقى هست.

جمعى از نمایندگان- مذاکرات کافى است.

رئیس- پیشنهادات قرائت مى‌شود:

پیشنهاد آقاى مؤید احمدى‏

پیشنهاد مى‌کنم بیست روز سى روز شود و در پنج سال پنج ماه‏

پیشنهاد آقاى رهنما

بنده تبصره ذیل را به ماده اول پیشنهاد مى‌کنم‏

تبصره- مدتى که براى مستخدمین سرپایى و دون رتبه در مواقع مرض جزو ایام مرخصى محسوب نخواهد شد یک ماه است.

پیشنهاد آقاى شریعت‌زاده‏

اصلاح ماده اول- کلیه مستخدمین رسمى و کنتراتى و تحت شأن و مستخدمین ادارات و مؤسسات بلدى و شوروى در تمام مدت مرض از مقررى خود استفاده خواهند کرد مشروط بر این که مرض موجب سلب قدرت کار و خدمت بوده و سى روز تجاوز ننماید.

پیشنهاد آقاى اعتبار

تبصره ذیل را به ماده واحده پیشنهاد مى‌کنم.

+++

تبصره- چنانچه کسالت مستخدمى بیش از مدتى را که این قانون به او حق مى‌دهد ادامه یابد می‌تواند بقیه را از مرخصى‌هاى قانونى خود استفاده نماید.

پیشنهاد آقاى فهمیى‏

بنده پیشنهاد مى‌کنم جمله آخر ماده به طریق ذیل نوشته شود: مشروط بر این که این غیبت از سى روز در سال تجاوز ننماید و علاوه بر این مدت تا یک ماه جزو مدت مرخصى قانونى محسوب می‌شود و اگر از دو ماه تجاوز کند فقط معادل حقوق ایام انتظار خدمت داده می‌شود.

پیشنهاد آقاى مصدق جهانشاهى‏

در صورت تحقیق سه ماه ایام مرض مستخدمین به علاوه (یک ماه) ایام مرخصى محسوب مى‌شود.

رئیس- ماده دوم قرائت مى‌شود.

ماده 2- جزئیات و ترتیبات مقررات ماده اول به موجب نظامنامه وزارتى تعیین خواهد شد.

رئیس- آقاى دیبا

طباطبایى دیبا- در این ماده نوشته می‌شود: مقررات ماده اول به موجب نظامنامه وزارتى تعیین خواهد شد اگر مقصود این است که نظامنامه در حدود همین قانون است بنده عقیده‌ام این است که احتیاجى به این ماده نیست البته یک قانونى که از تصویب مجلس گذشت دولت اختیار دارد در حدود همان قانون یک نظامنامه بنویسد ولى اگر مقصود از نظامنامه این است که یک چیزهایى مافوق قانون باشد یک جزئیات و مقرراتى حالا نه نسبت به این قانون در کلیه قوانین بنده معتقد نیستم که در قانون نوشته شود به دولت اجازه داده می‌شود که یک نظامنامه ولو مخالف قانون باشد دولت بنویسد می‌خواستم آقاى وزیر مالیه توضیح بدهند که مقصود از این نظامنامه چیست در حدود قانون یا منافى قانون اگر در حدود قانون است که زیاد است.

وزیر مالیه- آقا خوب فرمودند و بنده باید توضیح مفصل در این خصوص بدهم اغلب این صحبت در مجلس می‌شود که در قانون نوشته می‌شود نظامنامه چه جور می‌شود. در تمام قوانین باید نوشته شود که نظامنامه‌هاى اجراى آن را وزارتخانه مربوطه بنویسد این اصل قوانین اساسى است در تمام قوانین موضوعه این طور است مثلاً یکى این که در نظامنامه باید نوشت که تصدیق طبیب لازم است یا آدم بفرستند منزلش ببینند چطور است یکى این است که اگر نصف روز نیامد چطور است یکى هم این که اگر مرض طول کشید و تمام این چیزها اما البته مجلس شوراى ملى براى این است که در تمام مملکت هرجا دید یک سطرى از نظامنامه مافوق قانون است منافى قوانین است ایراد بکند. چطور یک وزارتخانه حق دارد یک نظامنامه مخالف قانون بنویسد؟ (صحیح است) ولى هر قانونى به قدر ده برابرش نظامنامه می‌خواهد و به قدرى زیاد است که اسباب دردسر آقایان می‌شود بعضى آقایان مى‌گویند این تبصره را علاوه کنید آن را علاوه کنید در صورتی که همه اینها را باید در نظامنامه نوشت و هیچ مخالفت با قانون هم ندارد ولى اگر این را شما گفتید بیست روز ما که نمى‌توانیم یک نظامنامه بنویسیم ده روز کم کنیم اما اینجا که نباید نوشت که طبیب چطور باشد همین طور آقاى مؤید احمدى مى‌گویند تصدیق طبیب چه جور باشد اگر طبیب تصدیق کرد این را قبول کند یا نکنند این جزئیات در نظامنامه نوشته می‌شود یکى از نظامنامه‌ها را خدمت‌تان مى‌فرستم ملاحظه بفرمایید که آیا می‌شود به مجلس آورد و در مجلس گذراند یا این که منافاتى با قوانین دارد؟ ندارد. از این بابت مطمئن باشید هیچ چیزى نه منافى قانون و نه مافوق قانون نوشته نمی‌شود.

نمایندگان- احسنت.

رئیس- آقاى مؤید احمدى‏

مؤید احمدى- بنده توضیحى در این کلمه خواستم چون این قانون البته براى مستخدمین وزارتخانه‌ها و ادارات دولتى و مملکتى است لکن در اینجا نوشته جزئیات و ترتیبات مقررات ماده اول به موجب نظامنامه وزارتى تعیین خواهد شد. چون این لایحه لایحه داخلى است

+++

یا وزارتیش را باید برداشت یا باید نوشت هر وزارتخانه به موجب نظامنامه خودش یا هر مؤسسه‏

وزیر مالیه- وزاراتى و مؤسسه‏

رئیس- ماده پیشنهادى رسیده است:

پیشنهاد آقاى بیات:

ماده الحاقیه ذیل را پیشنهاد مى‌نمایم:

ماده الحاقیه- اسناد خدمتى که از طرف مستخدمین کشورى در مدت مقرره در قانون به اداره پرسنل وزارتخانه متبوعه تقدیم ولى از اداره مربوطه به اداره استخدام کشورى در مدت مقرره قانونى داده نشده است از تاریخ تصویب این قانون تا دو ماه ممکن است آن اسناد خدمت تکمیل و به اداره استخدام کشورى داده شود و چنانچه مقدمات آن برطبق قانون استخدام بوده باشد مراتبى را که مستخدم مزبور برطبق آن سوابق دارد براى آن مستخدمین شناخته شده و مستخدم رسمى خواهند بود.

رئیس- آقایانى که با ورود در شور مردم موافقت دارند قیام فرمایند (اکثر قیام نمودند) تصویب شد.

7]- موقع و دستور جلسه بعد- ختم جلسه‏[

رئیس- از طرف آقاى دشتى پیشنهاد ختم جلسه شده است و براى جلسه بعدهم تعیین وقت کرده‌اند.

مقام منیع ریاست مجلس شوراى ملى:

بنده پینشهاد مى‌کنم اول وقت جلسه آینده ساعت هشت صبح باشد (نمایندگان- صحیح است)

رئیس- آقاى دشتى‏

دشتى- در زمستان ساعت هفت آفتاب می‌زند وقتى ساعت نه جلسه بشود یک ساعت و نیم تقریباً از آفتاب گذشته جلسه تشکیل می‌شود ولى حالا ساعت چهار و نیم بعد از نصف شب آفتاب مى‌زند وقتى که دو ساعت به ظهر جلسه تشکیل شود امتداد پیدا مى‌کند تا ظهر و در این ساعت هوا گرم است به عقیده بنده اگر اول وقت را ساعت هشت قرار بدهیم و یک قدرى زودتر هم مجلس ختم شود بهتر است. (نمایندگان- صحیح است)

رئیس- اشکالى نیست؟ آقاى اعتبار

اعتبار- آقایان توجه دارند ساعت نه که خبر شده است هیچ وقت مجلس ساعت یک و نیم و دو بعد از ظهر زودتر تشکیل نمى‌شود یک عده در طهران نیستند در شهر نیستند باید از شمیران بیایند وسایل هم برایشان حاضر نیست براى اشخاصى که بایستى بیایند بنده خیال مى‌کنم اگر آقاى دشتى و آقایان دیگر سر همین ساعت نه که مقرر است تشریف بیاورند تا نیم ساعت به ظهر مانده کارها تمام شده و بعد هم تشریف مى‌برند منزل ساعت هشت آن وقت ساعت یک و نیم به ظهر جلسه تشکیل مى‌شود ببینید چقدر افتضاح و بد است.

رئیس- خاطر آقایان را متوجه مى‌کنم به طوری که خودشان معاینه مى‌فرمایند مجلس غالباً صبح‌ها کار مى‌کند سه ساعت به ظهر مانده اگر جلسه منعقد نمی‌شود آقایان بیکار نمى‌مانند بنده در حوزه خودم کار مى‌کنم کمیسیون‌ها همین طور یک کارهاى معجل فورى دارند در اطاق‌هاى خودشان کار مى‌کنند و شما ناظر به نتیجه باشند. کارهاى مجلس شوراى ملى با بهترین وجهى مى‌گذرد ولى بنده با فکر آقا موافقت دارم با وجه دیگر در آقاى دشتى هم موافقت بفرمایند ساعت نه ساعت مساعدترى است و بنده سعى باید بکنم که مجلس دو ساعت و نیم به ظهر مانده منعقد شود بنده این اهتمام را خواهم کرد جلسه را ختم مى‌کنیم.

افسر- رأى بگیرید به پیشنهاد آقاى دشتى‏

رئیس- آقاى دشتى به قدرى با من موافقت عقیده دارند که با معتقد من موافقت مى‌فرمایند. جلسه آینده سه شنبه چهاردهم تیرماه دستور لوایح موجوده (افشار- چه ساعتى)

سه ساعت قبل از ظهر.

(مجلس ده دقیقه بعد از ظهر ختم شد)

رئیس مجلس شوراى ملى- دادگر

+++

یادداشت ها
Parameter:293326!model&5137 -LayoutId:5137 LayoutNameالگوی متنی کل و اخبار(مشروح مذاکرات)